Babypraat, Persoonlijk

Hello world, here I am!

Vorig jaar, begin september. Ik had al een paar zwangerschapstesten gedaan, en ik zag telkens een licht streepje. Elke ochtend stuurde ik Manon een foto. “Manon, zie jij een streepje?” Ochtend in en ochtend uit. Tot dat ik gewoon besloot om een zwangerschapstest te kopen waarop zou komen te staan: zwanger of niet zwanger. Diep van binnen wist ik allang dat het raak was, maar hey het is zo onwerkelijk. Nadat ik voor de 5e keer bij de drogist was geweest voor een zwangerschapstest, kwam ik thuis met dé test die ons leven zou veranderen. De volgende ochtend nam ik de test mee naar het toilet, doop het stickje in de urine en afwachten maar. Nou dat afwachten viel wel mee, want binnen no time stond er in het scherm ‘zwanger’. Wat er toen door me heen ging, ik weet het niet. Bang, opgewonden, blij. Ik vertelde het mijn vriend en het was zo onwerkelijk, ik was zwanger.

Nadat alles tot ons door was gedrongen en we een afspraak hadden gemaakt bij de verloskundige, was het na ongeveer 5 weken tijd om onze kleine te bewonderen met een echo. En oh wat was ik zenuwachtig. Je leest zulke enge verhalen op het internet dat ik alleen maar druk was met het feit dat het ook niet meer kon leven. Maar gelukkig zagen we een kloppend hartje, heel bijzonder. Al snel kwam de 20 weken echo om het hoekje kijken, en ook dat was weer zeer spannend! Was het gezond? Kregen we een stoere jongen of een lief prinsesje? Om 8 uur konden we terecht bij het ziekenhuis en binnen enkele seconden had ik het al gezien: ik was in verwachting van een jongetje! Hij was ook helemaal gezond. Toen we de kamer uit kwamen ben ik gelijk gaan bellen en sms’en om te vertellen dat we een jongetje verwachtten.

20130418_171653

Vanaf de periode dat we wisten dat we een jongetje kregen, ging de tijd enorm snel. Al gauw waren we bij de 38 weken beland. Nu kon hij elk moment komen. Ik had al veel last van krampjes en kwaaltjes, die ik de gehele zwangerschap niet gehad heb (ik mag in mijn handen klappen met zo’n makkelijke zwangerschap). Maar helaas kondigde mijn zoontje zich niet aan. Nadat we de 40 weken waren gepasseerd begon ik het langzaam aan beu te worden. Je wacht al zo lang en je bent zo nieuwsgierig naar je kleine man.
Ondertussen werden we goed in de gaten gehouden en moesten we regelmatig naar het ziekenhuis om alles te controleren. Nadat we de 41 weken waren gepasseerd was ik er klaar mee. Ik wilde niet over tijd zijn en al helemaal niet zo lang. Nadat ik dat besproken had met mijn verloskundige, kon er een afspraak gemaakt worden in het ziekenhuis om ingeleid te worden. Helaas ging ons ziekenhuis sluiten en moest ik naar een ander ziekenhuis die helaas pas plek had met 41 weken en 4 dagen. Daar gingen we dan, bijna 2 weken over tijd. We kregen wat onderzoekjes en toen kwam het verlossende antwoord: we mochten de volgende ochtend ons om 7 uur melden bij de verloskamers. Eindelijk ik werd ingeleid. Die ochtend ging ik kotsmisselijk richting het ziekenhuis, zenuwachtig als een gek, maar hey, nog even en ik kon mijn zoontje bewonderen. Ik werd aan de CTG gelegd, er werd gel ingebracht en het wachten kon beginnen.

20130530_083501
Aan de CTG

Maar niks was minder waar. Nadat ze me twee keer een ballon en gel ingebracht hadden, waar mijn lichaam niet op reageerde, werd ik weer naar huis gestuurd. Ik mocht twee dagen later weer komen voor een tweede poging tot inleiden. Daar ging ik weer, op naar huis. Met 41 weken en 6 dagen ben ik nog maar door de stad gaan lopen, want wachten duurt zo lang! Precies met 42 weken, op 1 juni 2013, reden we ’s ochtends weer naar het ziekenhuis. We meldden ons bij de verloskamers en ze gingen kijken of de gel inmiddels iets gedaan had, maar helaas. Ik kreeg opnieuw gel en moest opnieuw wachten en wachten. Ondertussen werden we beiden goed in de gaten gehouden. Een paar uur later, nog steeds niks. Toen de verloskundige kwam en zei: “We gaan proberen je vliezen te breken, in de hoop dat je lichaam daar wel op reageert”, was ik zo blij want eindelijk werd er wat aan gedaan. Zo gezegd zo gedaan: na wat pijn en moeite waren mijn vliezen gebroken. Maar ook hier reageerde mijn lichaam niet op. Ik begon het goed beu te worden. Ze besloten om weeënopwekkers toe te dienen, en dat heb ik geweten. Na een half uur besloot ik onder de douche te gaan zitten, in de hoop de weeën zo op te vangen. Maar het mocht niet baten, ik zat onder de slangetjes en apparatuur dus het was alles behalve comfortabel. Na 2 uur kreeg ik zo’n weeënstorm dat ik smeekte om een ruggenprik, iets wat ik echt niet wilde. Ik wilde ook niet ingeleid worden, en dat is ook gebeurd, dus dit kon er ook nog wel bij. Nadat de ruggenprik was gezet, viel er een last van mijn schouders. Geen pijn maar wel volop weeën.

20130601_175458 - kopie
Hartslag van River en de weeën registratie

Helaas deden de weeën helemaal niks en was het uur naar uur: “Sorry mevrouw, u heeft nog steeds 5 cm ontsluiting.” Ik begon moe te worden en om 21.30 uur kreeg ik de mededeling dat als het ik om 22.00 uur niet meer ontsluiting had gekregen, het een keizersnede werd. Achteraf zijn ze toen de OK al klaar gaan maken, want om 22.00 uur werd ik direct naar de OK gereden. Ik beleefde alles in een roes, ik kreeg opnieuw een ruggenprik, mijn vriend zat naast me. Er werd wat geduwd getrokken en daar was hij dan, onze kleine River! Geboren op 1 juni 2013 om 22.35 uur.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ik mocht River even zien, voordat hij werd meegenomen

IF
Na een korte nacht heerlijk kroelen met mijn zoontje

Het was een makkelijke zwangerschap maar een zware bevalling. Het herstel van de keizersnede viel me zwaar, maar het was het allemaal waard! Zo nu en dan zal ik leuke dingen schrijven over River en het moederschap. Het is misschien heel cliché, maar een kindje krijgen is zo bijzonder…

LiefsBibian

Vorige blog Volgende blog

Ook leuk om te lezen!

4 reacties

  • Reageer Lizanne 13 december 2013 om 18:31

    <3

  • Reageer Josy 16 februari 2014 om 19:05

    Mooi! maar ook heftig en heeel herkenbaar! Nog niet eerder zo’n herkenbaar verhaal gehoord.

    • Reageer Bibian Sloot 16 februari 2014 om 20:38

      Ahh dankje

  • Reageer RIVER IS JARIG! TWEE JAAR! | Little Wonder World 1 juni 2015 om 05:00

    […] afgelopen jaar snel gegaan, River is alweer 2 vandaag, 2 wat een leeftijd. Ik weet nog zo hoe hij op de wereld kwam en nu is het alweer zoveel jaar geleden. Hij is al een heuse peuter waar natuurlijk de […]

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge