Babypraat, Persoonlijk

De eerste dagen na de bevalling

Nadat de rust was wedergekeerd na de keizersnede, en ik rond een uur of 1 ’s nachts op een kamertje werd gereden, en mijn vriend op een bank naast me werd gezet, drong het pas tot me door. Ik was moeder van een heerlijk kindje dat vredig lag te slapen in een bakje (een bedje kan je het niet echt noemen). Ik ben moeder. Nu begint het echt.

20130602_062205
River in zijn bedje in het ziekenhuis

Ik was heel moe en kan me dan ook niet goed herinneren hoe ik me voelde, het enige wat ik nog weet is dat ik moe was. Om de 3 uur werd ik wakker gemaakt door de zuster en werd River bij mij op de borst gelegd. De volgende ochtend was ik weer een beetje bij zinnen en mochten de eerste mensen komen. Ik had verder nog niemand gezien of gesproken dan alleen mijn vader en z’n vrouw, en mijn schoonouders. Ik had mijn vriend de opdracht gegeven Manon gelijk te bellen als River was geboren en ze mocht dan ook als één van de eerste komen, samen met mijn familie en die van mijn vriend. Je wilt graag je kindje aan iedereen laten zien, maar eigenlijk ben je veel te moe. Je hebt een operatie gehad en er komt veel op je af. Nadat het kraambezoek weg was, stortte ik in. Ik was moe, ik kon niks, kon mijn zoontje niet verzorgen en ik had pijn. Veel pijn. Gelukkig kreeg ik genoeg morfine in het ziekenhuis waar ik wel een beetje op kon teren. River deed het ook goed, hij moest wel heel veel huilen, het huilen van hem ging me zo aan het hart, dat ik soms gewoon net zo hard mee huilde met hem.

20130603_201342
De verloskundige liet zien hoe River in mijn buik had gezeten.

Het ergste vond ik de volgende nacht. Mijn vriend moest naar huis en ik bleef alleen achter met mijn zoontje, naast me in dat bakje. Als ik hem wilde knuffelen moest ik eerst bellen en konden ze me helpen, je kan zelf niks. Je ligt op bed, met veel pijn en kan je bijna niet bewegen. Zodra River moest spugen en op z’n rug lag, voelde ik me machteloos. Ik moest op het rode knopje drukken. Maar het duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid voordat er iemand kwam om River op z’n zij te leggen. Dat zijn dingen die me nog steeds bij gebleven zijn. Gelukkig hadden ze een babyafdeling en namen ze elke nacht mijn zoontje mee zodat ik mijn rust kon pakken die ik echt nodig had. De volgende ochtend kreeg ik dan een verslagje hoe River het had gedaan, soms hoorde ik hem ook huilen vanaf de kamer waar ik lag. Gelukkig wist ik dat er goed voor hem gezorgd werd en dat de zusters soms met de baby’s knuffelden als ze even niks te doen hadden.
De volgende ochtend kwamen ze de katheter eruit halen, goh dat was raar en ik was heel bang dat ik daarna in mijn broek zou plassen. Maar gelukkig voelde ik al gauw aan dat ik echt weer moest plassen, en dan moet je uit je bed. Met een wond van zo’n 15 á 20 cm. Ik vond het niks, je moet zo snel al weer alles doen terwijl je eigenlijk net een buikoperatie hebt gehad. De pijn ging me door merg en been. Ik bleef oefenen, lopen, zitten, half liggen. Het was belangrijk want: hoe beter het ging, hoe sneller we naar huis zouden mogen. Nadat ik na 2 dagen gewassen en verzorgd te worden, vroeg of ik alsjeblieft mocht douchen. Het mocht de volgende dag. Oh, ik voelde me zo ellendig dat ik elke dag met een washandje werd “opgefrist”, ik wilde gewoon douchen. De volgende ochtend mocht ik onder de douche: heerlijk. Na de douche voelde ik me goed en met River ging het uitstekend. Nadat de gynaecoloog langs was geweest, mochten we lekker naar huis. Ik werd in een rolstoel gezet en naar de uitgang van het ziekenhuis gebracht, met een nieuw leven, een nieuw begin.

20130604_104020
River voor het eerst in de Maxi-Cosi toen we naar huis gingen.

20130606_111808
River en ik lekker samen thuis, en voor het eerst kon ik echt genieten van ons momentje samen.

Hoe hebben jullie de eerste dagen ervaren als kersverse moeder?

LiefsBibian

Vorige blog Volgende blog

Ook leuk om te lezen!

14 reacties

  • Reageer Gwen 28 december 2013 om 16:03

    Mooi om te lezen, maar jeetje zeg, mijn ervaring met de keizersnede is veel positiever. Maar ja, het was gepland. Ik WIST dat ik haar niet zelf zou kunnen pakken, dat ik twee dagen in bed moest blijven, pas mocht douchen de dag na de dag vd bevalling. Etc. Dan is het heel anders. Nou ja, je hebt het kunnen leven op Shirleys blog en op mijn eigen blog: een en al positiviteit. Die katheter erin vond ik nog erger dan eruit hihi. Maar goed, het is ook niet allemaal niks. Die machteloosheid. In ons zhuis mocht manlief gewoon blijven slapen, dus die kon haar pakken als ik het vroeg – ook al heb ik haar alleen maar bij me gehad, ook ’s nachts. Ik had zulke naweeen, dat slapen er echt niet in zat. Lang leven de pijnstillers idd.

    • Reageer Bibian Sloot 28 december 2013 om 16:15

      Ahh ja, fijn dat jij het wat positiever ervaren hebt. Ik denk dat het ook anders is, als je weet dat je een keizersnede krijgt en niet volop bezig bent om op de natuurlijke weg te bevallen. Fijn dat je vriend wel mocht blijven slapen, dan voel je je idd niet zo machteloos.. Liefs

  • Reageer FFreaky 28 december 2013 om 19:21

    Aachh die foto’s!! Wat een hummeltje!! Mijn eerste dagen als kersverse moeder vond ik heel bizar!! Ik had het idee dat ik heel de wereld aan kon, maar was ondertussen zo brak door de narcose (placenta liet niet los) hihi! Ik heb wel heel erg dat ik nu meer moeder ben als de eerste paar weken, toen vroeg ik bijvoorbeeld of ik dit of dat mocht doen met Lizzy, nu doe ik het gewoon zeg maar 🙂

    • Reageer Bibian Sloot 29 december 2013 om 17:10

      In begin vraag je inderdaad alles, nu is het vanzelfsprekend. wat een leuke naam Lizzy!

  • Reageer Sharmayne 29 december 2013 om 09:29

    Wij moesten 48 uur blijven omdat J met de vacuümpomp gehaald is. Hij had hoofdpijn en was misselijk.

    Ik voelde me alsof ik door een vrachtwagen overreden was. Maar ik was zo intens gelukkig met dat frummeltje naast me. Die overigens niet in het bakje wou liggen maar bij mij.. Daar begon het al hahaha.

    • Reageer Bibian Sloot 29 december 2013 om 16:43

      Ahh wat sneu.. Maar hoeveel pijn enzo het ook doet, zo’n kleintje maakt alles weer goed..

  • Reageer Whitney 29 december 2013 om 16:30

    Ik heb een hele andere ervaring. Bevalling ging heel snel en na paar uur naar huis. Voelde me ook heel goed, nog steeds op de gebroken nachten na. Het is onbeschrijfelijk, ons kleintje is nu al een maand. Veel te snel. Het hele verhaal van me bevalling is te lezen op me blog. Ik had trouwens totaal geen behoefte aan bezoek. Wilde echt even genieten van ons gezinnetje.

    • Reageer Bibian Sloot 29 december 2013 om 16:44

      Ahh, ja vind het ook zo gek dat elke bevalling anders is, en dat de ene vrouw veel meer pijn heeft dan de ander. Ja even alleen met je gezin. Pas maar op, het gaat zo snel, voor je het weet willen ze lopen haha liefs

  • Reageer Meli 29 december 2013 om 18:30

    Wat een lieverd! Geniet er van!

    • Reageer Bibian Sloot 29 december 2013 om 19:51

      Dankjewel!

  • Reageer Stefanie 2 januari 2014 om 13:27

    Op 18 september is ons zoontje geboren.
    Ik zou die dag s’morgens ingeleid worden ivm te weinig vruchtwater, ik had ook een kleine buik, maar 1 uurtje van te voren waren plots de vliezen gebroken. Ik mocht 2 uurtjes na de bevalling alweer na huis, het ging allemaal zo snel!
    De dag erna stond ik zelf mijn ontbijt te maken en s ‘avonds heb ik ook gewoon zelf gekookt. Het enigste waar ik last van had was een beetje spierpijn. Ik heb ook het geluk dat Juremy al sinds de 4e dag hele nachten doorslaapt.
    Een wonderzwangerschap, wonderbevalling en een wonderkindje, meer geluk kan ik niet hebben!

    • Reageer Bibian Sloot 2 januari 2014 om 14:13

      Ohh wat klinkt dat fijn zeg! Veel geluk met je gezinnetje! Liefs

  • Reageer Brenton Cluesman 16 januari 2015 om 01:22

    Interessant artikel, as always 🙂

  • Reageer Angela 28 januari 2015 om 15:54

    Ik lees regelmatig jullie blog, echt super leuk. Ik ben nu wat oude artikelen aan het leven en kwam bij dit verhaal. Goh wat ontzettend herkenbaar. Na 24 uur met (rug)weeën en tobben werd mij plots medegedeeld je krijgt een keizersnede en 5 minuten later lag ik al op de operatietafel. Letterlijk alles wat jij schrijft heb ik zo ervaren. Je zoontje die na de geboorte weg wordt gehaald en je anderhalf uur later pas vast mag houden, de pijn, de machteloosheid als je je baby hoort huilen maar je hem niet eens zelf kan pakken, het eeuwig duurt totdat de zuster komt, ze je baby op een andere kamer laten slapen omdat je na 3 slapeloze nachten toch echt moet slapen, je toch wakker ligt omdat je in de kamer naast je baby hoort huilen en hem nu wilt zien, pffff. Ik weet zeker als je van tevoren hebt voorbereid op een keizersnede je het vast anders ervaart, maar ik vond het verschrikkelijk. Nu over 2 dagen wordt ie alweer 1 jaar en komt nu alles even terug, lekkere emo-mama 😉 ga zo door met jullie super blog!

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge