Babypraat, Moeder zijn, Persoonlijk

Onzekerheden als nieuwe moeder

Ik mag me nu al zo’n twee maanden moeder noemen. Een titel waar ik altijd al van gedroomd heb en volgens mij (kwijl, slijm, cliché) de mooiste titel die een vrouw mag krijgen. Ik ben er in ieder geval heel erg trots op. Tijdens mijn zwangerschap was ik al onwijs onzeker (doet ie het nog? is hij gezond? waarom heb ik buikkramp?) en nu hij er daadwerkelijk echt is, is die onzekerheid alleen nog maar meer geworden.

Ten eerst ben ik heel erg onzeker over mijn lichaam. Niet over de werking daarvan, nee, want ik ben zo trots als een pauw wat mijn lijf doorstaan heeft: een zwangerschap van 9 maanden en een bevalling, een goed/snel herstel, maar over hoe het eruit ziet… Omdat ik dus geen borstvoeding geef, heb ik mijn “zwanger” BH’s achterin de kast kunnen gooien en mijn oude – bijna kinderbh’s – weer tevoorschijn moeten halen. Er zit nog wel wat, maar ik vond die volle cup wel mooi(er). Daarnaast ben ik nog 7 a 8 kg zwaarder dan voorheen en het gaat er niet af (iets met ontzwangeren ofzo). Ook is mijn buik een blubberboel en alles wat mijn voorkant te weinig heeft, heeft mijn achterkant driedubbel teveel. Oké, misschien klinkt het heel ijdel en “HALLO JE HEBT EEN KIND GEKREGEN”, maar toch ben ik er onzeker over.

Dan het hele moeder zijn: doe ik het wel goed? vind hij mij wel lief? ben ik wel een goede moeder? moet ik het niet anders doen? moet ik niet meer zus of zo?

beertje
Ik ben dus al zo onzeker over mezelf van binnen en van buiten en dan komt het volgende: heeft hij nou honger of niet? waarom spuugt hij? heeft hij het niet koud? of te warm? zitten z’n sokjes niet te strak? waarom heeft hij een droog huidje? moet hij nou wel een dekentje of niet? zit hij goed vast in het autostoeltje? poept hij wel genoeg? You get the point. Allemaal dingen die je gaandeweg wel leert maar waar je zo onzeker over kunt zijn. En het gekke is: bij een ander weet je het allemaal zo goed. Toen Bibian in hetzelfde schuitje met River zat 1,5 jaar geleden, wist ik precies of hij goed in zijn autostoeltje zat of niet. Maar nu ik een eigen kind heb, twijfel ik over bijna álles!

Dan het minst leuke van allemaal: huilen. Het is hartstikke normaal dat een baby huilt. Het zou gek zijn als hij dat niet zou doen. Huilen als hij honger heeft: prima. Huilen als hij aandacht wilt: kom maar hier. Huilen als hij een vieze luier heeft: maakt niet uit… Maar huilen als hij “alles” heeft (volle buik, schone luier, aandacht, goede temperatuur) vind ik ZO MOEILIJK! Negen van de tien keer ben ik net zo hard mee aan het huilen. Ik wéét dat dit de enige manier voor een baby is om zich te uiten, moet zijn dag verwerken, “hoort” te huilen op een dag… Maar poeh, het gaat door merg en been en het enige wat je kunt doen is er voor hem zijn en hem te laten huilen en proberen te troosten. Maar je voelt je zo machteloos en het doet zo’n zeer om je kleine baby zo te zien huilen en je weet gewoon niet waarom! Gelukkig is Nilo een hele lieve baby en heeft maar een half uurtje per dag (avond) zo’n moment waarop hij “gewoon” even huilt. Ik kan me niet voorstellen als je een huilbaby hebt, je gaat er aan onderdoor joh (diepe respect voor de ouders met een huilbaby!). Ook is dit momentje van ons kind 9 van de 10 keer ’s avonds en kunnen mijn vriend en ik het “samen” doen….

Onzekerheden als nieuwe ouders horen er natuurlijk bij en ik denk dat je altijd wel onzeker zult zijn over bepaalde zaken in verschillende levensfases van je kind maar moeilijk is het wel! En ik weet ook wel dat ik een “goede” moeder ben, maar toch komt die onzekerheid om de hoek kijken.

Is dit stukje herkenbaar voor de moeders onder ons en waar was jij het meest onzeker over?

liefsmanon kopie

Vorige blog Volgende blog

Ook leuk om te lezen!

43 reacties

  • Reageer Marion 14 januari 2015 om 06:22

    Ik heb geen kinderen, maar ik kan het me allemaal zo goed voorstellen. Het mag dan allemaal nornaal zijn, maar voor jou is het allemaal nieuw. Niets is normaal. Zeker niet als het je eigen kind betreft. Ik heb geen tips voor je, alleen dat ik zeker weet dat je een hele goede moeder bent en ik vind dat je het supergoed doet. X
    Marion onlangs geplaatst…Geen tijd, plaats of vormMy Profile

  • Reageer Marina 14 januari 2015 om 06:30

    Leuk om te lezen! Die onzekerheden lijken me echt lastig en heftig.

    Liefs, Marina
    Marina onlangs geplaatst…Echte vriendenMy Profile

  • Reageer Dita 14 januari 2015 om 06:41

    Ik kan me het heel goed voorstellen. Ook al heb ik heel veel verschillende kinderen meegemaakt op mijn werk, je eigen blijft denk ik toch heel anders. Tenminste, ik hoor veel verhalen van collega’s.
    Dita onlangs geplaatst…Een nachtje wegMy Profile

  • Reageer Renee 14 januari 2015 om 06:44

    Zo herkenbaar en zo fijn om te lezen. Ik kan dus zo onzeker worden van het idee (dat ik mezelf aangepraat heb) dat het bij andere jonge gezinnen altijd perfect lijkt te gaan en bij mij dus niet altijd. Natuurlijk gaat het niet bij iedereen perfect, dat weet ik ook wel..

    • Reageer Manon 14 januari 2015 om 14:02

      Ja dat idee ook: “anderen liggen vast lekker op de bank met een slapend kindje in bed, die zonder mokken en huilen tot morgenochtend 8:00u doorslaapt”. Maar zo is het vást niet!

  • Reageer Diana Carlton 14 januari 2015 om 06:59

    Ik heb daar een tijdje geleden ook over geschreven en ondanks dat mijn zoon al 3 jaar is, kan ik mij nog steeds knap onzeker voelen. Hoe goed we het ook willen doen, altijd is daar ergens de twijfel of ik wel goed heb gehandeld. Het is ook zo moeilijk om zonder dat je kind kan praten te weten wat er aan de hand is. Zeker als je alles hebt geprobeerd en hij nog blijft huilen, dan kan het soms voelen alsof je het niet goed doet. Maar lieve Manon, je doet het toch super! Vertrouw op je moederinstinct! X
    Diana Carlton onlangs geplaatst…We gaan naar… Dubai!My Profile

  • Reageer lina 14 januari 2015 om 07:55

    Heel herkenbaar en heb het nog steeds bij mijn oudste dochter(nu bijna 3 . Maar nu bij mijn tweede kindje (5 maamden) helemaal niet!

    Ennee over je lichaam.. De mensen die zeggen hallo je hebt net een kind gekregen. NOU EN!!! Mag ik me lekker ff onzeker voelen. Ik baalde ook dat me volle boezem verdween en de kilos bleef hangen en dan die buik….. Tsjaaa! Maar het komt ook door die famous people die zo weer strak zijn. (Nou ik heb mn flubberbuikje nog). Maar gelukkig zijn alle kilos bij mijn tweede nu al weer weg!!

    Je doet het goed en knap dat je dit deelt!!

    • Reageer Gwen 14 januari 2015 om 08:59

      Grappig he, hoe een tweede vanzelf gaat en je daar niet onzeker iver bent. Hier ook zo met baby van zes wk en peuter van ruim 2.
      Gwen onlangs geplaatst…Mini-meMy Profile

  • Reageer Milou 14 januari 2015 om 07:55

    Niet herkenbaar voor mij (logisch), maar ik kan het me wel heel erg goed voorstellen! Ik heb het geluk dat als ik moeder word heel veel tips van jullie en andere bloggers (en de rest van het internet) kan meepikken, maar de onzekerheden zullen altijd wel blijven! Zo heb ik iets vergelijkbaars met mijn katten (haha, ga ik weer): Als ik Lush op pak of aan haar buik zit begint ze altijd keihard ze krijsen, ik vraag me dan echt af of het pijn doet ofzo of dat ze gewoon een gigantische dramaqueen is, en dat heb ik wel met meer dingen met haar. Laat staan als ik een kindje krijg.. oh ohhh…
    Milou onlangs geplaatst…Ook hier is niet alles picture perfectMy Profile

  • Reageer Judith 14 januari 2015 om 08:08

    Ik denk dat iedere moeder zich wel herkent in je verhaal. Het hoort erbij, denk ik, want je wilt als moeder gewoon het beste voor je kindje en dat hij niks te kort komt. Het wordt wel iets minder hoor ;-), en je moedergevoel is zo oersterk áls er echt iets aan de hand is dan voel je dat wel aan. X, Judith
    Judith onlangs geplaatst…Challenge 2015: Buy less buy betterMy Profile

  • Reageer Vanessa 14 januari 2015 om 08:26

    Ik ben zelf nog geen mama, maar ik kan me de meeste dingen wel voorstellen. Vooral het huilen lijkt me emotioneel heel moeilijk. Ik denk dat je gewoon je moederinstinct moet volgen, daar kan je volgens mij weinig mee verkeerd doen.
    Vanessa onlangs geplaatst…Green People Vita Min Mask Anti-Ageing + WINACTIE!My Profile

  • Reageer Olga 14 januari 2015 om 08:49

    Ik ben daarin wat harder, omdat ik mezelf geestelijk zou slopen als ik overal onzeker over zou worden. Dat is het nadeel van ‘alleen’ zijn: je denkt in je eentje over alles na. Als mijn baby dat huilmoment heeft en troosten lukt niet, leg ik I. toch maar weer terug in de wieg en ga ik beneden of in een andere kamer zitten. Vaak is het huilen dan zo voorbij en kan ik weer mijn eigen gang gaan.

    • Reageer Manon 14 januari 2015 om 14:03

      Oh dat vind ik echt heel knap dat je dat kan, in het wiegje laten huilen! Sowieso petje af dat je er alleen voor staat, zonder partner! Ik heb dagelijks een mental breakdown haha.

  • Reageer Gwen 14 januari 2015 om 08:57

    Mooi en eerlijk stukje heb je geschreven meis! Ik herken het deels wel, sowieso de onzekerheid over mn lichaam, buhh. Hier amper gehuil om niks gekukkig, maar ben toen ik zwanger was wel bang eweest dat Quinn een huilbaby zou zijn. Olivia was zo makkelk nl. Quinn gelukkig ook blijkt nu. Kind twee gaat echt vanzelf, een schrale troost voor de toekomst misshien 😉
    Gwen onlangs geplaatst…Mini-meMy Profile

  • Reageer Linda 14 januari 2015 om 09:20

    Die onzekerheid is zeker herkenbaar. En dat huilen, er is niets erger. Zeker als je de checklist hebt gehad en gewoon niet weet wat er aan de hand is.
    Linda onlangs geplaatst…Doktertje spelenMy Profile

  • Reageer Annemijn. 14 januari 2015 om 09:21

    Wauw dat kan ik met goed voorstellen. Ik denk dat alle moeders dit weleens voelen. Volg je instinct!
    Annemijn. onlangs geplaatst…Wat wil jij zien op mijn blog?My Profile

  • Reageer Eline 14 januari 2015 om 09:21

    Die onzekerheid lijkt me hartstikke logisch! Je wilt het zo graag allemaal goed doen!
    Eline onlangs geplaatst…Littekens na een Gastric BypassMy Profile

  • Reageer Nelleke 14 januari 2015 om 09:26

    Een virtuele knuffel! Je doet het hartstikke goed!
    Nelleke onlangs geplaatst…Rammelende onderbuikgevoelensMy Profile

    • Reageer Manon 14 januari 2015 om 14:03

      Lief, dankjewel!!!!

  • Reageer Sam 14 januari 2015 om 09:36

    Heel herkenbaar!

  • Reageer Aanhetlijntje 14 januari 2015 om 09:36

    Ooh zo herkenbaar! Bij de geboorte van mijn eerste zoontje wou ik alles zo goed doen, dat ik ook zo hard twijfelde aan mezelf. Doe ik het wel goed. Ben ik wel een goede moeder.

    Bij ons tweede zoontje Lyano (ondanks alle medische problemen) heb ik veel meer genoten, zonder stress. Ik had immers al de bevestiging dat ik een fantastische moeder ben. Mijn zoon van 1,5 gaf me die bevestiging dat ik het prima deed zoals ik het deed.

    En ivm met blubberbuik, hallo je bent nog maar net bevallen! Hier heeft het me 2 jaar gekost eer ik de moed vond om er iets aan te doen. Ik wou niet die mama zijn die haar volledig heeft laten gaan. Want daar ben ik te jong voor.

    Wanneer je er mentaal en fysiek terug klaar voor bent, gewoon lekker beginnen sporten en gezond eten en dan komt het allemaal terug in orde!
    Aanhetlijntje onlangs geplaatst…10 tips om te starten met je dieetMy Profile

  • Reageer Shifra 14 januari 2015 om 09:59

    Ahw, ik kan me je gevoel zo goed voorstellen. En dan heb je waarschijnlijk ook nog allerlei zwangerschapshormonen, die je gevoel ‘doe ik het wel goed’ alleen maar versterken! Ik zou willen zeggen ‘je doet het vást goed’, niet omdat ik je ken, of omdat ik zie hoe je hem opvoed, maar omdat ik er op vertrouw dat je het goed doet. Als ik je verhalen zo lees over Nilo, en hoe je het allemaal doet.. je bent een échte moeder geworden! :)En daar mag je flink trots op zijn. Luister naar je gevoel, het is jóuw baby, jij weet wat het beste voor hem is. Je doet wat je kan. Laat het los, en ontspan, je doet het echt goed. 🙂 GENIET vooral!

    (ik las overigens een tijdje geleden een artikel in de krant over het feit dat steeds meer ouders onzeker worden. Overal komen de boeken over opvoeden als paddenstoelen uit de grond, en alles kun je op internet opzoeken. Ik kan me voorstellen dat dat inderdaad niet helpt, alhoewel het soms denk ik ook wel héél makkelijk kan zijn!)

    • Reageer Manon 14 januari 2015 om 14:04

      Oh ja vooral dat internetwereldje hoor! Ik moet afleren om alles te Googlen want je wordt er echt zo onzeker van… “Perfecte” baby’s die netjes om de 3/4 uur komen voor een voeding, al met 2 weken doorslapen van 23:00 – 8:00 en nooit huilen, soms weet ik ook niet helemaal of ik dat moet geloven hoor!

  • Reageer Nicetobeout 14 januari 2015 om 10:06

    Die onzekerheid hoort erbij kan ik mij helemaal voorstellen, denk dat ik het mocht ik ooit zelf moeder net zo erg zou hebben.
    Nicetobeout onlangs geplaatst…Party like it’s my birthdayMy Profile

  • Reageer Anneleen 14 januari 2015 om 10:12

    Mooi om te lezen zo’n eerlijk artikeltje! Ik ben nog geen moeder maar ik denk dat ik deze onzekerheden later ook zal tegen komen. Als moeder kan je niet alles weten en wanneer je kindje maar blijft wenen en je niet weet wat er is, kan dit volgens mij heel frustrerend zijn. Maar Manon, ik weet zeker dat je dat goed doet !

  • Reageer Malou 14 januari 2015 om 10:57

    Veel dingen zijn wel herkenbaar, ik vind het ook wel lastig als Nomi huilt en ik weet niet waarom. Gelukkig gebeurt dat de laatste tijd niet zo vaak meer. Ik heb ook echt respect voor moeders van huilbaby’s, dat lijkt me heel moeilijk!
    Malou onlangs geplaatst…ENQUETEMy Profile

  • Reageer angelique 14 januari 2015 om 11:07

    Oh pff waar was ik niet onzeker over. Mijn zoontje vond het vreselijk om bij mij te liggen en borstvoeding ging ook totaal niet. neem daar de kraamtranen bij en nouja je snapt het wel
    angelique onlangs geplaatst…Diary | Weekly woensdag #10My Profile

  • Reageer Janske 14 januari 2015 om 11:50

    Ik denk dat dit voor alle (nieuwe) mama’s heel erg herkenbaar is…de machteloosheid als je kindje huilt en je niet weet wat hij of zij wilt. Maar je wordt er steeds makkelijker in…het heeft gewoon tijd nodig…je gaat vanzelf steeds makkelijker aanvoelen wat er aan de hand is.

    Respect voor alle mama’s met huilbaby’s…dat lijkt me zooo heftig! Mijn vriend deed in het begin vaak oordopjes in en nam de kleine dan lekker op schoot, zo kon hij het makkelijker volhouden om haar te troosten zonder zelf hoofdpijn te krijgen van al het gehuil…misschien een gekke tip (ik heb het zelf nooit gedaan) maar hij werd er rustiger van..hihi

    Fijn dat je vriend zo goed helpt tijdens deze momenten 🙂

    Maar je kunt het meid! Niet zo onzeker zijn!
    En kijk eens wat voor moois jij op de wereld hebt gezet…je lichaam heeft wat tijd nodig om weer tot rust te komen…dat komt wel goed hoor!
    Janske onlangs geplaatst…2014 was het jaar waarin ik…My Profile

  • Reageer Amanda 14 januari 2015 om 14:52

    Ja ik herken het zeker…nu ik ook moeder ben merk ik dat ik ook onzeker ben over veel dingen. En dit terwijl ik in de kinderopvang werk. Maar zoals iedereen altijd al zei je eigen kind is toch anders. En dat gehuil is inderdaad verschrikkelijk en gaat door merg en been. Gelukkig is mijn vriend er ook dan als ik er even door heen zit. Fijn he zo’n steun.

    gr
    Amanda
    Amanda onlangs geplaatst…Dolce Gusto koffieMy Profile

  • Reageer Jess 14 januari 2015 om 15:36

    Sam was een makkelijke baby en ik ben heel blij dat ik flink op hem heb kunnen oefenen voordat ik Jim kreeg. Het feit dat je alleen al dit lijstje maakt, betekent juist dat je erover nadenkt en een hele goede mama bent. Het wordt alleen maar makkelijker naarmate hij groter wordt.
    Jess onlangs geplaatst…Hoe kindvriendelijk is Landal Greenparks Hoog Vaals?My Profile

  • Reageer tineke 14 januari 2015 om 16:37

    Heel herkenbaar hoor 😉 Even over je lichaam: ik geef wel borstvoeding, maar ook hier zitten er nog zo’n 6 extra kilo’s aan die. er. niet. af. gaan. (Even achterwege laten dat we allebei pas twee maand geleden zijn bevallen en dus nog aaaaaalle tijd hebben) Hier ook nog blubberbuik en nog erger: flapje onderaan m’n buik 🙁

    Het huilen vind ik ook altijd zo moeilijk. Wat is er nou aan de haaaaand? Wat kan ik nou doen om je beter te laten voelen? Ben dan zo blij als ze na zo’n huilbui lekker bij mij in slaap valt… Helemaal rustig en kalm, rode wangetjes nog van de inspanning en af en toe nog zo’n klein snikje.. och. <3

  • Reageer Bibiane 14 januari 2015 om 18:11

    Oh jee, dit is niet goed voor mijn zwangerschapshormonen 🙂 ik maak me ook wel veel zorgen en ben heel erg onzeker (ook over stomme dingen die er niet toe doen). Maar uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk: je kindje graag zien 🙂
    Bibiane onlangs geplaatst…Nagellak swatch en review 273: Colour & Go Colour & Go 174 Purple sugarMy Profile

  • Reageer Maai 14 januari 2015 om 19:34

    Oh meis. Super herkenbaar. Ik ben inmiddels bijna moeder van drie met een kleuter een peuter en bijna een baby en ik ben bang dat die onzekerheden gewoon nooit meer over gaan. Sterker nog, ik heb zelfs nog last van de onzekerheden die jij hier boven beschrijft. En er komen er helaas alleen maar meer bij. Heb ik wel goed gekeken naar dat plekje op zijn hoofd? Waarom heeft hij koorts? Doe ik er wel goed aan nog even af te wachten en niet naar de huisarts te gaan? Was ik niet te streng? En je lijf. Tja, heikel puntje bij vrouwen denk ik. Ik kan je vertellen dat je er goed uit ziet, dat meen ik echt maar geloof je dat ook? Niet te streng zijn voor jezelf hoor! Liefs
    Maai onlangs geplaatst…Ik had mijn verlof toch anders voorgesteldMy Profile

  • Reageer Manouk 14 januari 2015 om 19:36

    Op het consultatiebureau zei de wijkverpleegkundige tegen me dat het echt heel normaal is als je kindje in het eerste jaar nog niet door slaapt! En ik kan me volkomen vinden in je onzekerheid, Ik was ook ontzettend onzeker toen mijn zoontje nog in mijn buik zat en nu hij er uit is nog meer! Nu snap ik (geen idee of dat echt zo is) die wiegjes waar je doorheen kan kijken in het ziekenhuis. Ik heb er 5 dagen geleden vanwege een keizersnede, maar heb er vaak doorheen gekeken of dat mijn zoontje het nog wel ‘deed’.

  • Reageer Daan 14 januari 2015 om 21:30

    Zo’n herkenbaar verhaal! Ik heb zelf een zoontje van ruim een jaar en ik merk dat ik nogal onzeker word van alle (aardig bedoelde) adviezen van anderen. Je doet wat in jouw ogen het beste is voor je kindje, die jij het beste kent, maar dan nog hebben anderen er een mening over die ze je willen opdringen..

    Wat ik zo lees op je blog is dat je een lieve en zorgzame mama bent, en dat is het belangrijkste wat Nilo nodig heeft. Vertrouw op jezelf, want je moederinstinct is vaak toch het beste.

  • Reageer Nicole 14 januari 2015 om 21:58

    Feest van herkenning, Al is het geen feest die onzekerheid.
    Ik ben ook enorm onzeker, vraag me af of ik wel een goede moeder ben.
    Heel toevallig kwam daarover vandaag dus ook een blog van mij online.
    Mijn bekentenissen.. waar ik echt niet trots op ben en mezelf een slechte moeder vind daardoor!
    Nicole onlangs geplaatst…Tien bekentenissen van een moederMy Profile

  • Reageer Milou 14 januari 2015 om 23:10

    Oh lieve Manon, ik vind dit zo zielig om te lezen want volgens mij doe je het zo goed!! Was er maar iets waardoor moeder de babytaal konden vertalen. Gelukkig sta je er niet alleen voor. Lieve Manon, sterkte, succes, maar vooral: geniet van je lieve kleine mannetje! Ik zal je artikel ik mijn hoofd houden als ik eenmaal moeder ben. Hoewel dat vast heel moeilijk is. 😉
    Milou onlangs geplaatst…Weegdag #6: de eerste week van mijn hervatting.My Profile

  • Reageer Betty 14 januari 2015 om 23:22

    Oohh lieve Manon! Je doet het geweldig als mama! Ik sta er niet dagelijks naast, maar we spreken elkaar zo vaak dat ik er wel iets over kan vinden
    Betty onlangs geplaatst…De grootste veranderingMy Profile

  • Reageer Jeanine 15 januari 2015 om 00:24

    it had mijn verhaal kunnen zijn hihi, precies zoals ik me op dit moment voel en mee maak.
    5 weken geleden moeder geworden van een dochter Puck. Moeder zijn is het mooiste wat er is maar ook heel lastig!
    Hoe goed je ook voorbereid bent.. de nachten en het huilen zijn zwaarder dan ik me had voorgesteld en het veranderen van me lichaam valt ook wat “zwaarder” :p

    Maar het is vooral genieten! Wat een wonder♥

  • Reageer Inge 15 januari 2015 om 14:35

    heel herkenbaar hoor! Zo was ik toch wel teleurgesteld dat die buik niet sneller weg was, ik wist wel dat het niet op 2 dagen was, maar 3 misschien wel 😉
    Ondertussen is ons dochtertje 3 weken, is mijn buik quasi volledig weg, wel nog wat losser hoor… en heb ik nog 2.3 kg te gaan, maar ja, we hebben tijd hé!
    Tja, die onzekerheid… ik ween ook mee als ik niet weet waarom ze weent, en nu begint ze met traantjes te wenen, dat maakt het nog erger! Doorslapen gebeurt ook nog niet hier, en ze ligt dan nog eens klaarwakker in haar bed tussen 12 en 2u ’s nachts, constant om haar tutter te vragen, op zo een momenten kan ik ook wel janken. ’s Morgens jank ik dan nog eens omdat ik denkd at ik niet voor haar kan zorgen, dus ja, we hebben het allemaal wel wat hé 🙂 Maar alles komt in orde, ik ben er zeker van…
    Inge onlangs geplaatst…23/12/2015My Profile

  • Reageer Kirya 15 januari 2015 om 22:13

    Nu ik zwanger ben, ben ik ook zo onzeker. Ik ben ook een emotionele kip vol hormonen die om de kleinste dingen huilt. Als ons meisje er zomenteen is zal ik waarschijnlijk ook erg onzeker worden. Maar Manon als ik je foto’s zie op Instagram en op jullie blog je verhalen lees, dan kijk ik best een beetje tegen je op. Je bent echt een top moeder en je doet het allemaal goed! Nilo is in een super gezin beland en die onzekerheden horen er gewoon bij! Je bent voor mij toch ook een beetje een voorbeeld…

    Liefs,

  • Reageer Anoeska 22 januari 2015 om 21:34

    Dat lijkt me ook vreselijk moeilijk, mijn beste vriendinnetje is nu ook zo’n twee maanden moeder en haar kindje huilt heel erg. Ik zou me dan ook geen raad mee weten en kan me zo voorstellen dat je over alles onzeker bent.

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge