Babypraat, Moeder zijn, Persoonlijk

Een half jaar moeder

IMG_3507 (1)Mijn zoon was op 19 mei, gisteren dus, al weer een half jaar oud, zes maanden voorbij… Hij is nu gewoon dichter bij zijn eerste verjaardag dan bij z’n geboorte. Zo gek… Hij is al 6 maanden op de wereld wat mij tegelijkertijd 6 maanden moeder maakt. Een half jaar moeder… Wat vind ik er van?

In de kraamweek word je geleefd, in ieder geval, dat vond ik. Een heerlijke week, je bevind je in een bubbel en alles is mooi en rooskleurig. Maar dan gaat alles weer terug naar hoe het was: de kraamhulp vertrekt, je partner gaat weer aan het werk en je staat er “alleen” voor. Ik was zo onzeker, heb heel wat tranen gelaten en dacht iedere ochtend weer opnieuw: ik kan het toch niet in m’n eentje? Maar dat viel allemaal wel mee. Gelukkig kwam mijn moeder regelmatig langs, mijn zusje kwam vaak met een lekkere lunch in huis vallen en ook Bibian kwam regelmatig met River even spelen en knuffelen.

De eerste 3 maanden vond ik best wel zwaar. Ik kende mijn kind nog niet goed, wist nog niet echt zijn geluidjes te plaatsen, was onzeker of ik het allemaal wel goed deed en alles was nieuw en moest echt aan mijn nieuwe leven wennen. In de eerste weken zijn er ook daarom veel ontbijtjes en lunches overgeslagen, vergat ik te douchen en was het huis echt een ramp. Na een poosje kreeg ik hier een soort van ritme in en ‘durfde’ ik mijn kind ook even alleen te laten in de box om met de stofzuiger door het huis te gaan.

imageDe avonden waren de eerste 3 maanden best wel zwaar. Veel baby’s hebben hun welbekende huiluurtjes en hier was dat huiluurtje stipt om half 9 ’s avonds. Als mijn vriend thuiskwam na het werk tussen half 6 en 6 uur ging ik snel koken, eten, allebei douchen, opruimen, alles klaarmaken voor de nacht etc en zo waren we beiden paraat voor het huilen. Je kon er de klok op gelijk zetten. Als je middenin zo’n periode zit denk je dat het nooit meer overgaat. Je hoort en leest verhalen dat die huiluurtjes met een maand of drie minder worden. “Jaja” denk je, dat zal wel… Maar wonderbaarlijk gebeurde dat ook echt! Hoezee, we hadden onze rustige avonden weer “terug”.

Vanaf dat moment, een maand of 3, ging het in mijn geval allemaal bergopwaarts. Ik kon de geluidjes plaatsen, wist ongeveer wel een beetje zijn ritme, wist hoe ik hem kon troosten als dat nodig was en we kenden elkaar op dat moment al goed. Ook papa werd ineens interessanter en ook bij papa kon hij de troost vinden na die 3 maanden. Dat gaf voor mij ook een stukje opluchting. Natuurlijk is het logisch dat een kleine baby troost vindt bij zijn moeder, diegene die hij eigenlijk al 9 maanden “kent”. Ook kregen wij vanaf 3 maanden meer “terug” van Nilo. Lachen, aankijken en meer interactie. Je kunt al echt een beetje samen spelen vanaf die leeftijd en er komt meer bij kijken dan alleen maar het verzorgen.

Wat dat betreft hebben we denk ik wel een makkelijke baby -tot nu toe-. Natuurlijk zijn er momenten of dagen dat ik blij ben als hij ’s avonds lief ligt te slapen in z’n eigen bedje maar dat heeft iedereen wel toch. Al zijn die dagen schaars moet ik eerlijk bekennen!

729099ce0c43d02eaf4d43a27160b94bMoeder zijn brengt ook heeeeeel veel kopzorgen en stress met zich mee. Ik heb het wel iets beter los kunnen laten wat betreft de voeding en mijn eigen onzekerheid maar laatst gingen we naar de huisartsenpost ’s avonds omdat hij bleef huilen, ontroostbaar en hij had hoge koorts… Nou, dan word je in een avond 10 jaar ouder en krijg je er 100 grijze haren bij. Zelf huilde ik net zo hard mee en al had ik naar Cambodja moeten rijden op de fiets om hem goed te laten voelen dan had ik dat meteen gedaan.

Het moederschap fits me like a glove, als ik dat van mezelf mag zeggen haha. Ik vind het geweldig om hem te zien groeien, ontwikkelen en ben zo blij dat ik elke dag bij hem mag zijn! Ik kijk uit naar de volgende 6 maanden, voor ik het weet kunnen we de slingers ophangen voor zijn eerste verjaardag… Time flies…

xoxo

Vorige blog Volgende blog

Ook leuk om te lezen!

27 reacties

  • Reageer Judith 20 mei 2015 om 05:59

    Zo herkenbaar die onzekerheid en hem even niet alleen ´durven´ laten. Gelukkig is moeder zijn gewoon een tweede natuur en ben blij om te lezen dat je er nu minder last van hebt en de rust in teruggekeerd. Jullie hebben een mooi ventje op de wereld gezet :-).
    Judith onlangs geplaatst…Musthave voor mama’s | The Birth PosterMy Profile

    • Reageer Manon 20 mei 2015 om 15:20

      Gek he, dat je ‘m niet alleen durft te laten en nu… Nu ligt ie soms in de box te mopperen maarja mama moet ook eten 😉

  • Reageer Marion 20 mei 2015 om 06:01

    Ongelooflijk zo snel als het gaat. Ik kan me nog goed herinneren dat het zo stil was op instagram en dat ik dacht: Zou het? Zou het? 6 maanden alweer. En je doet het hartstikke goed als mama! 🙂
    Marion onlangs geplaatst…Blogspiratie TagMy Profile

  • Reageer Dita 20 mei 2015 om 06:02

    Wat mooi verwoord. Het lijkt me zo bijzonder allemaal!
    Dita onlangs geplaatst…Recept: Toetje van donuts met monchouMy Profile

  • Reageer Irena 20 mei 2015 om 06:04

    Wat ontroerend geschreven, eerlijk en oprecht. Onze dochter is op 09-06-2015 een half jaar oud, wat vliegt de tijd. Ik kan er ook geen voorstelling van maken dat zij weer even klein is.
    *P.s Je eerste zin klopt niet helemaal gezien de datum 19 november! 😉

    • Reageer Manon 20 mei 2015 om 15:19

      Heb het aangepast! Dankjewel!

  • Reageer Malou 20 mei 2015 om 06:31

    Heel mooi geschreven, en veel dingen zijn best herkenbaar. En over een half jaar zijn onze kindjes al 1, wow!
    Malou onlangs geplaatst…10 DINGEN DIE JE NIET MOET VERGETEN IN JE VLUCHTKOFFER TE DOENMy Profile

  • Reageer Lieke 20 mei 2015 om 06:32

    Mooi post zeg, ik merk na 2 maanden ook al zo verschil als in het begin. Het is gewoon zo wennen aan alles!
    Lieke onlangs geplaatst…Master-bedroom make-over deel 1| Huisje & InterieurstylingMy Profile

  • Reageer Kim 20 mei 2015 om 07:00

    Wat heb je dit prachtig geschreven zeg & wauw een half jaar alweer! Wat gaat de tijd ongelofelijk snel. Je hebt een heel vrolijk mannetje!

    Liefs,
    Kim
    Kim onlangs geplaatst…My Life In 20 Questions TAGMy Profile

  • Reageer Gwen 20 mei 2015 om 07:36

    Onwijs leuk stukje! Vind die laatste zin mooi, met de handschoen 🙂 Het is elke dag weer genieten, hoe vermoeiend het soms ook is 🙂 En echt: tijd blijft vliegen met een kind, bizar!
    Gwen onlangs geplaatst…Online vriendinnenMy Profile

  • Reageer Milou 20 mei 2015 om 08:12

    SUPER MOM!
    Milou onlangs geplaatst…Een nieuwe telefoonMy Profile

    • Reageer Manon 20 mei 2015 om 15:19

      Dankje lieverd! Mijlpaal

  • Reageer Anneleen 20 mei 2015 om 08:20

    Heel mooi om te lezen! Wat hebben jullie toch een knap mannetje! De tijd gaat inderdaad snel, ik herinner me de eerste foto van jullie drietjes op instagram nog heel goed 😉
    Anneleen onlangs geplaatst…No Words TagMy Profile

  • Reageer Tamara 20 mei 2015 om 09:04

    Heel mooi geschreven! Ik moest ook verschrikkelijk wennen aan het leven met een baby. Eerst zorg je alleen voor jezelf en dan heb je ineens iemand die zo ontzettend afhankelijk is van jou!
    En 6 maanden alweer! De tijd vliegt! ( voor je het weet gaan ze naar school! Pff)
    Tamara onlangs geplaatst…Update verloskundige 37+ 4My Profile

  • Reageer Nicole 20 mei 2015 om 09:13

    Bijzonder is dat he. Dat je eigenlijk beseft dat je dus best goed bent in dat moeder zijn. Had je misschien van te voren niet verwacht en ondanks dat je toch ook onzeker bent.. je bent wel de perfecte moeder voor Nilo!
    Nicole onlangs geplaatst…Persoonlijk: mijn angstMy Profile

  • Reageer Eline 20 mei 2015 om 09:44

    Wat heb je dat mooi beschreven Manon. Echt ongelofelijk dat het alweer een half jaar geleden is dat je bevallen bent!
    Eline onlangs geplaatst…Eetdagboekje #1My Profile

  • Reageer Nesrin 20 mei 2015 om 10:19

    Je gaat een hele leuke periode in 9 – 12 maanden vind ik bijzonder. Het hele eerste jaar is zwaar maar magisch.
    Op naar dat ene kaarsje!!
    Nesrin onlangs geplaatst…Voer hier je titel in….(ik weet het echt niet!)My Profile

    • Reageer Manon 20 mei 2015 om 15:18

      Zwaar is het zeker van tijd tot tijd maar inderdaad heel mooi… Het vliegt voorbij!

  • Reageer Sonja 20 mei 2015 om 11:31

    Zo herkenbaar geschreven! En raar he, dat die kleine ukken alweer nu richting de 1 jaar gaan. Gaat zo snel ineens!
    Sonja onlangs geplaatst…New in; cute and girlyMy Profile

  • Reageer janske 20 mei 2015 om 11:49

    Ik vierde gisteren de eerste verjaardag…wat ontzettend bijzonder dat het zo snel gaat…voor je het weet gaan ze op kamers 😉
    janske onlangs geplaatst…Een brief aan mijn dochter – Lieve Lola – 1 jaarMy Profile

    • Reageer Manon 20 mei 2015 om 15:18

      Ah nog gefeliciteerd! Dan schelen onze kindjes precies een half jaar 😀

  • Reageer Jennifer 20 mei 2015 om 12:03

    Mooi Manon, ik denk dat het een heel bijzondere dag is als je kindje al een half jaar is! Ik leef er dan ook echt naartoe, hoewel ik het ook nog wel prima vind dat het nog 1,5 maand duurt, want de tijd gaat inderdaad zo snel.
    Jennifer onlangs geplaatst…Mijn droombaan, toekomstbeeld en het moederschapMy Profile

  • Reageer Roeline 20 mei 2015 om 14:30

    Mooi stukje! Vast ook leuk om terug te kijken! Ik had in het begin heel erg het gevoel van ‘mijn leven staat stil’, alles zag ik door gaan maar ik kon niet zomaar alles meer want ik had een kind. Dat kon mij erg benauwen! Ook kon ik het begin niet helder denken, wat trok ik haar in vredesnaam voor kleren aan? En de eerste poging tot zelf wat kopen liep op niks uit, ik wist het gewoon niet. Ik ben blij met alles waarin ze groter werd en zelfstandiger, heerlijk dat ik nu tegen haar kan zeggen dat ze zich moet uit of aankleden, jas aan en schoenen aan, zo makkelijk! Nu is ze 5,5 geweest en beginnen de wiebeltanden, weer een leuke fase!

  • Reageer Nicetobeout 20 mei 2015 om 15:29

    Wat fijn zo’n eerlijke mening/verslag te lezen. En het lijkt mij ook nog leuker worden als je interactie met je kleintje krijgt.
    Nicetobeout onlangs geplaatst…Lees kijk en luisterMy Profile

  • Reageer Anna 20 mei 2015 om 17:20

    Ik volg jullie blog nu alweer driekwart jaar en nooit heb ik gereageerd, ondanks dat ik vol spanning aan het wachten was op een teken van de geboorte van Nilo 😉 wat een prachtig ventje! Vandaag wil ik wel reageren omdat jouw berichtje mij om 06.00 s ochtends na een nacht vol onzekerheden even enorm geruststelde. Ik ben nu bijna 10 weken moeder van een prachtige dochter. Heerlijk en genieten, maar ook zo wennen! Zo fijn dan ook om te horen dat andere moeders dit ook zo ervaren. Het is gewoon één grote uitdaging van leren loslaten en op jezelf vertrouwen. Ik besef mij nu hoe enorm trots ik ben op alle moeders om mij heen. Omdat ik jong moeder ben (24 jaar) zijn er eigenlijk geen naaste vrienden om mij heen die moeder zijn. Door af en toe iets van herkenning te lezen zie ik dat het allemaal niet zo gek is wat er in mij omgaat. Bedankt daarvoor!

    • Reageer Manon 20 mei 2015 om 18:32

      Ah wat een lief berichtje om te lezen! Mama zijn is het mooiste wat er is maar tegelijkertijd het allerzwaarste ooit! Maar we doen het allemaal hartstikke goed, geniet van je kleine meid! xx

  • Reageer Kimberley 20 mei 2015 om 20:31

    Wat een herkenbaar en mooi stukje. Gelukkig zijn de huil-halfuurtjes afgelopen, daar lijkt op zo’n moment inderdaad geen einde aan te komen, maar gelukkig wel 🙂 En wat is het toch een knap ventje!
    Kimberley onlangs geplaatst…Een mooi design?My Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge