Lifestyle, Persoonlijk

Happiness is a cat. Or three.

Voordat ik moeder werd had ik eigenlijk al 3 ‘kindjes’, zo noemde ik het zelf althans. Zoals de meesten van jullie wel weten heb ik 3 katten: Bouli, Balou en Bo, mijn drie poezenbeesten.

Mensen die geen huisdieren hebben (of ooit hebben gehad) zullen wel denken: doe normaal zeg, je kinderen? En diegene die wel huisdieren hebben zullen mijn gedachten en gevoelens wel een beetje kunnen beamen misschien. Vanaf het moment dat Bouli en Balou bij ons in huis kwamen waren ze gelijk onderdeel van ons ‘gezin’. Een tijdje later kwam Bo, de kleine zus, en die werd met veel liefde ontvangen en was ook meteen een volwaardig gezinslid. IMG_0295Voordat Nilo er was, kregen de katten echt ontzettend veel aandacht. Ook van mensen die over de vloer kwamen. Ze zien er alle drie ook zo schattig en leuk uit dat iedereen (die niet allergisch is…) meteen verkocht waren door hun schattigheid en er volop geaaid, geknuffeld en gespeeld werd. Toen ik eenmaal zwanger was besefte ik maar al te goed dat het ook voor onze dieren ging veranderen. Niet alleen qua aandacht maar ook qua ‘plek in het gezin’. Mochten de katten eerst altijd bij ons op de kamer/bed slapen, als de baby zou komen in het wiegje naast ons dan wilden wij geen katten in de kamer hebben vanwege de veiligheid. Ik heb al eens een heel stuk geschreven over hoe wij dat gedaan hebben met de komst van een baby en de katten.

IMG_0286Na de komst van ons kindje wisten de katten al snel hun nieuwe plaats. Zij zijn ook veranderd, net zoals wij. Ze zijn minder wild (oké, ze zijn uberhaupt al zo lui als dikke stront maar dat terzijde), trekken zich vaker terug op rustige plekjes en weten heel goed wanneer het ‘poezentijd’ is. Aan de ene kant vind ik het wel heel erg jammer hoor, dat ze vaker boven liggen omdat het beneden als Nilo wakker is gewoon te druk is… Gelukkig weten ze me wel heel goed te vinden als Nilo slaapt, dan komen ze altijd even een knuffel halen. Ook als zoonlief ’s avonds op bed ligt dan komen ze altijd bij ons liggen en ’s nachts ook. Als ze bij ons komen dan geef ik ze ook heel veel knuffels en kroels want zo suf om te zeggen maar ik mis ze dan gewoon een beetje als ik denk aan “vroeger”, hoe het was!

Nu Nilo wat groter wordt merk ik dat de katten het ook beter te handelen vinden. Ik laat Nilo de katten af en toe een snoepje geven en hij leert ook al om te aaien in plaats van te slaan. Bouli en Bo laten het aaien ook prima toe maar Balou rent heel hard weg als Nilo eraan komt haha. Maar dat is prima, ik ga niks forceren. Hij vindt het ook heel grappig om “waar is de neus” bij de katten te doen en wijst dan heel zachtjes de neusjes van de poezen aan, zo schattig.

Schermafbeelding 2016-02-16 om 13.52.45

Waar ik eigenlijk heen wil met dit blogje? Ik heb geen idee haha. Normaliter schrijf ik altijd over de katten op Pawsome (mijn kattenblog) maar ik vond dat ze ook een plekje verdienen hier, op LittleWonderWorld. Het zijn toch nog steeds mijn kindjes, ze zijn er altijd voor me als ik sip ben en ik wil knuffelen (en mijn kind wil niet en mijn vriend is er niet). Ze voelen dat toch echt aan, als je niet lekker in je vel zit, vooral Bouli. Nilo heeft ze van de eerste plek gestoten maar ze staan op een goede 1,5 hoor. Ik zou niet weten wat ik zonder ze zou moeten en heb echt heel veel liefde voor ze.

Als je geen dierenliefhebber bent en je kotst van dit stukje, prima maar laat me ;-). Als je wel een dierenliefhebber bent, herken jij je in mijn verhaal over dierenliefde?

Vorige blog Volgende blog

Ook leuk om te lezen!

23 reacties

  • Reageer simpel, met een snufje liefde 22 februari 2016 om 06:02

    Ik herken het wel. Wij hebben 2 katten en een hond. De katten waren er eerder dan de kinderen en kregen voor de kinderen dus iets meer aandacht. Nu krijgen ze vooral s’avonds aandacht.
    simpel, met een snufje liefde onlangs geplaatst…Week 7, met een snufje liefdeMy Profile

  • Reageer Channa 22 februari 2016 om 06:09

    Hier geen katten aangezien ik daar allergisch voor ben. Wel vogeltjes en die kregen inderdaad meer aandacht voordat de kinderen er waren, dus dat herken ik wel.
    Channa onlangs geplaatst…18 maanden: Praat ze nou nog niet?My Profile

  • Reageer Josan 22 februari 2016 om 06:12

    Ik heb een konijn. Maar die kwam later dan de kinderen. Dus dat is denk ik niet helemaal hetzelfde. Mijn dochters willen een kat maar ik vind dat dus niks. Bovendien ben ik er allergisch voor.
    Josan onlangs geplaatst…Mommy Monday winactie Zenner Free SpiritsMy Profile

  • Reageer Charlotte 22 februari 2016 om 06:40

    Zelf heb ik niet zoveel met dieren maar ik kan met wel voorstellen dat de huisdieren voor sommige mensen echt hun kindjes zijn.
    Charlotte onlangs geplaatst…Trouwen met mijn skatje, alweer 3 jaar geledenMy Profile

  • Reageer Nesrin 22 februari 2016 om 06:49

    Herkenbaar hoor. Alleen heb ik een huis tuin en keuken kat die alle aandacht kreeg voordat mijn dochter geboren werd. Ipi (mijn kat) mocht zelfs bij ons slapen maar sinds ik kinderen heb mag ze niet meer naar boven.

    Nu de kinderen wat groter zijn, 7 en 3, krijgt ze weer meer aandacht 😉
    Nesrin onlangs geplaatst…Keeping up with Nesrin #8My Profile

  • Reageer Dorien 22 februari 2016 om 07:02

    Ik ben gek op katten, die van ons ging alleen echt niet samen met Zoë en hebben wij helaas een ander huisje moeten geven. Gelukkig is ze in de familie gebleven, maar ik mis haar nog elke dag!
    Dorien onlangs geplaatst…8 ACCESSOIRES DIE ECHT ONMISBAAR ZIJN EN ELKE OUTFIT AFMAKENMy Profile

  • Reageer Nicole 22 februari 2016 om 07:04

    Echt mooie beesten! Ik zie ze vaak op Snapchat voorbij komen! Ik heb zelf ook drie katten gehad. Nu willen we ooit graag een hondje.
    Nicole onlangs geplaatst…De leukste zoektermen – Zo vonden jullie Everyday-Life!My Profile

  • Reageer Nicole 22 februari 2016 om 07:47

    Ik herken het heel erg! Wij hebben twee honden en hadden ook nog een konijn. Toen dat konijn overleed was ik zo verdrietig. Nog steeds soms als ik een foto van hem tegenkom. De honden hebben inderdaad een nieuwe plek gekregen in het gezin. Maar ze blijven een beetje mn kindjes. Sowieso mijn beste maatjes!
    Nicole onlangs geplaatst…“Wauw ik ben echt moeder” momentenMy Profile

  • Reageer Milou 22 februari 2016 om 07:48

    Jaaaa ik ben dól op ze! <3 ben heel benieuwd hoe dat hier straks gaat als baby er is!
    Milou onlangs geplaatst…Monday highlightsMy Profile

  • Reageer Joyce 22 februari 2016 om 07:56

    Ja ik had dat ook heel sterk met mijn beestjes voor de komst van Luuk. Inmiddels voel ik dat niet meer zo. Ze staan inmiddels op nummer 3 😉
    Joyce onlangs geplaatst…In de luiertas van SanneMy Profile

  • Reageer Leonie 22 februari 2016 om 08:10

    Heel herkenbaar! Onze hond luistert zelfs ook naar de naam “kindje”. Ze is ook ons kindje… Maar nu ik zwanger ben maak ik me soms wel zorgen hoe dat zal gaan… Ik hoop en denk dat ’t wel los loopt.
    Leonie onlangs geplaatst…Mamakraamt: Zwangerschap bekendmaking + ReactiesMy Profile

  • Reageer Elise Joanne 22 februari 2016 om 09:53

    Jaaaaa! Herkenning!! Bo is mijn Poezenbaby.. <3 – Ik schaam mij er ook niet voor verdorie, er is niemand in de wereld die dat beestje meer vertrouwd dan Bo mij en dat koester ik. Ze is als was in mijn/onze handen en ik ben zó blij met d'r. Ja, ik hou van onze poes. Punt. Nee, uitroepteken! En je blogje over baby en katten zal ik eens even gaan lezen. Ik vind het best lastig dat er dingen voor haar gaan veranderen..
    Elise Joanne onlangs geplaatst…Elise’s Weekly Pictorama #3 Februari 2016 – Standje Sloom + Een Neefje Rijker!My Profile

  • Reageer Marije 22 februari 2016 om 10:24

    Ik hou van mijn drie harige monsters! Ik noem ze ook mijn harige kinderen en nee, dat begrijpen heel veel mensen niet. Tssss 🙂 Ik ben heel erg benieuwd hoe het zal gaan als onze kleine er eenmaal is en ik ga nu jouw artikel wat je er over schreef even lezen 🙂
    Marije onlangs geplaatst…Zeeman shoplogMy Profile

  • Reageer Jodi - liefthuis 22 februari 2016 om 10:31

    Wij hebben een hondje en jeetje wat ben ik gek op dat beest. Maar nu onze spruit er is heb ik me echt we eens schuldig gevoeld dat hij zoveel minder aandacht krijgt. We moeten soms echt tegen elkaar zeggen we moeten meer met Dobby spelen.

  • Reageer Dita 22 februari 2016 om 10:38

    Ja onze katten zijn ook echt onze kindjes. Ook nu Mila er is probeer ik ze nog even veel aandacht te geven. Ik had het er gewoon moeilijk mee dat ik ze de eerste dagen dat we weer thuis waren niet zoveel aandacht kon geven. Ik was er gewoon verdrietig van.
    Dita onlangs geplaatst…Het geboorte kaartje van onze dochterMy Profile

  • Reageer Marisca| Mamablogger 22 februari 2016 om 11:39

    Wij hadden zelfs vier katten toen Milan werd geboren. We hadden er drie en hebben er een gered. Ik zie ze niet als kindjes, maar ze horen wel bij het gezin. Toch zet ik ze dan weer niet op de kerstkaart haha. Toen er vorig jaar twee overleden had ik het daar echt heel slecht mee, zeker met de oudste die ik vanaf mijn 13e had die ook nog thuis stierf. Nu hebben we er dus nog twee en dat is goed zo. We zijn gek op ze en ik denk dat een huisdier ook heel goed is voor kinderen.
    Marisca| Mamablogger onlangs geplaatst…Deze sneakers kosten nog geen €9!My Profile

  • Reageer haia 22 februari 2016 om 12:09

    Ik heb niet zoveel met dieren maar het is wel mooi dat dieren de gevoelens van mensen zo goed aanvoelen. Ik ben eigenlijk vaak bang van veel dieren. Ik vertrouw het nooit (bijten of schoppen of zo). Ik probeer het zo weinig mogelijk te laten zien aan mijn kinderen als we dieren zien(in het park of op de kinderboerderij) soms heel moeilijk. Met een diertje in huis leren ze wel veel. Maar hopelijk wachten ze nog even met te vragen achter huisdieren, Hahaha

  • Reageer Michelle 22 februari 2016 om 13:22

    Zo herkenbaar, dit artikel. Wij hebben twee katten en ik hou gewoon oprecht heel veel van ze allebei. We noemen ze altijd ‘de jongens’ of onze harige kindjes, dus ik herken wat je beschrijft heel erg. Ik ben zo benieuwd hoe het straks zal gaan als de baby er eenmaal is. De jongens zijn allebei heel angstig van karakter, dus ik denk dat ze best even zullen moeten wennen. Hoop zo dat dat wel lukt!
    Michelle onlangs geplaatst…PLOG#20: DE RUST ZELVEMy Profile

  • Reageer Betty 22 februari 2016 om 13:34

    Hmm ik vind dit lastig. Ik merk namelijk wel echt een verschil in hoeveel ik van mijn katten houd sinds de komst van Nim. Daarvoor wilde ik ze opvreten en kon ik urenlang vertederd naar ze kijken. Nu heb ik dat echt een heel stuk minder en dat vind ik best wel lastig. Heel zielig voor die lieve diertjes ook, al probeer ik echt wel veel tijd voor ze vrij te maken en altijd als we elkaar zien ze een aai over hun bolletje te geven. Al merk ik gelukkig wel dat ik in mijn hoofd al meer ‘ruimte’ heb voor de katten en niet alleen maar meer voor Nim. Zal wel weer wennen worden als baby2 er straks is, maar dat zien we dan wel weer. 😉
    Betty onlangs geplaatst…Begeleiding tijdens de bevalling door een doulaMy Profile

  • Reageer Simone 22 februari 2016 om 15:30

    Haha, ik snap het helemaal. Wij hebben ook twee katten. En die vonden (of vinden nog steeds) de komst van mijn dochtertje ook heel lastig. Natuurlijk is het niet zo bedoeld, maar ze hebben toch minder aandacht gekregen toen de baby er was. En mochten, ook hier, niet meer op de slaapkamers komen. Lastig hoor. Maar mijn kleine meisje is nu helemaal gek op de katten.

  • Reageer Jolien 22 februari 2016 om 20:30

    Herkenbaar stukje, al heb ik geen katten(vroeger wel, 4 stuks bij mijn ouders). Voor onze dochter er was had ik konijnen, 4 stuks buiten, 2 binnen. Heel gezellig, ze waren ook zindelijk enzo. Ze zijn nog een poosje binnen gebleven toen onze dochter er was, maar dit was niet zo’n succes. Combi dochter-konijnen wel, dat ging goed, maar omdat ik constant politie-agent liep te spelen omdat ook de konijnen los liepen, heb ik ze toch naar buiten gedaan. Ik mis die gezelligheid wel, die jij ook omschrijft, maar andere kant; we wonen niet erg groot, dus sinds de konijnen de deur uit zijn hebben we heel veel ruimte teruggekregen voor een speelhoek voor onze dochter. Ik ben nog steeds gek op mijn dieren, en als ik behoefte heb kan ik ze ook buiten lekker knuffelen. Onze dochter is nu 2,5 en ook nog steeds gek met de konijnen, ze kruipt zelfs bij ze in het hok, dus aan aandacht komen ze niet tekort, haha! Veel plezier met je knuffel-katten!

  • Reageer Madelaine 23 februari 2016 om 09:55

    Zeker herkenbaar, ik houd van mijn poezenbeesten. Nora is ook echt nog een baby, 6 maandjes net en vraagt heel veel aandacht nog.
    Madelaine onlangs geplaatst…Motorbeurs 2016My Profile

  • Reageer Channah 23 februari 2016 om 14:22

    Super herkenbaar, wij hebben 3 stuks en ik ben echt gek op ze! Toen ons dochtertje er nog niet was, waren zij echt mijn kindjes, haha! Maar inmiddels moet ik wel heel eerlijk bekennen dat ze lang niet zoveel aandacht meer krijgen als toen, maar wanneer onze tante pollewop op bed ligt, komen ze gauw bij ons liggen..
    Channah onlangs geplaatst…Cadeautjes van Wehkamp | VLOGMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge