Moeder zijn, Persoonlijk

Schuldgevoel tijdens mijn tweede zwangerschap

Mijn wekelijkse zwangerschapsupdates houd ik relatief gezien best positief, al zeg ik het zelf. Ik leg veelal de nadruk op de positieve dingen van die week en stip alleen de negatieve dingen/kwaaltjes even kort, oppervlakkig en feitelijk aan. Ik hou niet zo van het openbaar klagen en al helemaal niet over zwanger zijn. Het is niet zo dat ik de schone schijn ophoud over deze zwangerschap maar ik focus mezelf ook gewoon liever op de leuke dingen dan de minder leuke kanten. Want die zijn er genoeg en er is één “struggle” waar ik dagelijks tegenaan loop…

Zoals jullie wel weten loop ik al een poosje met bekkenklachten. Ik benoem dit kort in m’n updates want ja, zeiken erover heeft toch geen nut. Ook had ik vroeg in de zwangerschap al last van harde buiken, een gespannen, strakke buik en rugpijn. Ik loop nu twee weken bij de fysio voor m’n bekken en ik heb (nog) geen bekkeninstabiliteit, gelukkig. Ik moest een vragenlijst invullen van te voren en gaf de pijn die ik had een 3 van de 10. Toen ik daar op gesprek kwam en ze bekeek me, vroeg naar m’n dagelijkse klachten bladiebla, en toen gaf mijn fysio aan dat ze dat rapportcijfer van een 3 wel erg mild vond. Ik vertelde haar dat ik me dan al snel een aansteller vind, want ik kan toch nog lopen? En het is iets wat bij zwanger zijn hoort dus je mag daar niet over klagen. Ze zei toen dat het me belemmerde in mijn dagelijks leven, ik moet heel veel gas terug doen en veel aanpassingen. Ik moest nu eerlijk zijn en opnieuw een cijfer geven. Ik gaf het een 6. Want het doet me pijn. Een kwartiertje staan/lopen resulteert al in een hele gespannen buik, rugklachten en steken in m’n linkerbil door die bekken.

Die bekkenpijn en rugklachten kunnen me nog het allerminst boeien. Dat is iets waar ík last van heb. Harde en gespannen buiken maken me toch iets meer druk want dat is niet heel goed voor de baby… Maar wat me het meest aan m’n hart gaat en waar ik dagelijks best verdriet van heb, is het schuldgevoel naar Nilo toe. Het lukt me gewoon niet meer om “fulltime” voor hem te zorgen. Het doet me verdriet om hem “nee” te verkopen, 20 keer op een dag als hij gewoon om iets simpels vraagt maar wat ik niet kan op dit moment. Om maar een saaie moeder te zijn die niet met haar eigen kind naar de speeltuin kan gaan. Geen uitjes met hem kan doen. Niet met hem op de grond uitgebreid met de Duplo te spelen. Hem op te tillen om hem lekker in bedje te leggen. Met hem te stoeien. Te dansen. Gek te doen, zoals we altijd deden. Hem bezorgd zien kijken als ik eventjes op de bank lig met een harde buik of als ik tóch net één keer teveel die trap op ben gelopen en met steken in m’n bil zit. “Mama beetje auw”, zegt hij dan.

Het klinkt zo dramatisch maar ik voel me gewoon een saaie rotmoeder voor hem terwijl ik heus wel weet dat hij er niks aan over houdt. Hij komt iedere dag buiten: met opa’s en oma’s, z’n tantes en oom, papa en het kinderdagverblijf. Hij heeft de liefste opa’s en oma’s die hem overal mee naar toe nemen en met hem op stap gaan. Papa die 100% de zorg overneemt als hij thuis is… Hij komt echt helemaal niks tekort maar als moeder zijnde voel dat soms wel zo. Ik was altijd degene die met hem naar de speeltuin ging, naar de kinderboerderij, nieuwe uitjes verzon en een uitgebreide treinbaan op de grond bouwde. Maar nu brengt hij z’n Duplo naar mij op de bank en spelen we vanaf de bank samen. En dat voelt zo vaak als falen, terwijl dat natuurlijk niet het geval is. Het gaat gewoon nu alleen even niet.

Ik kijk zo ontzettend uit naar het moment dat zijn zusje is geboren en dat het vanaf dan alleen maar weer bergopwaarts zal gaan. Niet alleen omdat ik onze dochter wil ontmoeten en alles, maar misschien net zo graag omdat ik dan weer de moeder kan zijn voor Nilo die ik WIL zijn. Ik wil zoveel maar het kan nu gewoon niet, en dat steekt. Ik zal eerlijk zeggen dat ik meerdere keren per week hier wel om zit te janken ’s avonds op de bank (iets met hormonen denk ik haha) en tel letterlijk de dagen af van deze zwangerschap.

Voor moeders die meerdere kindjes hebben en/of zwanger zijn van een volgende? Herkennen jullie iets van mijn verhaal?

Vorige blog Volgende blog

Ook leuk om te lezen!

26 reacties

  • Reageer simpel, met een snufje liefde 4 april 2017 om 06:46

    Wat vervelend dat het nu zo veel slechter gaat met je bekken. Het is inderdaad niet leuk om niet meer te kunnen doen wat je eigenlijk zou willen doen. Ik denk dat Nilo er inderdaad helemaal niks aan overhoud en nog even en je kunt wel weer alles doen wat je wilt. Ik heb geen ervaring met zwanger zijn en andere kinderen want ik ben nog niet lang genoeg zwanger geweest terwijl de jongens al geboren waren dus daar kan ik je niet mee helpen.
    simpel, met een snufje liefde onlangs geplaatst…Minimalist Monday: Minimalism: A Documentary About the Important ThingsMy Profile

  • Reageer Theers 4 april 2017 om 06:46

    herken het helemaal. Zelf 2 weken geleden bevallen en heb al een zoontje van 22 maanden. Tijdens de laatste 1o weken zat heeft hij zichzelf moeten vermaken want op de grond zitten etc zat er niet meer in. Veel tablet en tv gekeken. Voelde mij hier heel schuldig over. Nu is het nog uitvogelen met 2 kids en aandacht verdelen maar ik kan teminste wel weer op de grond zitten😊

  • Reageer chucky1012 4 april 2017 om 06:50

    Dit herken ik goed!
    Ook ik had er last van gehad.

    Sterkte Xoxo

  • Reageer Melanie 4 april 2017 om 06:54

    Wederom erg herkenbaar..
    Ik loop al sinds de 1e bevalling met bekkeninstabiliteit. Gister heeft de huisarts aangeraden om max 10 min per dag te lopen en veel rust te nemen en niks meer te tillen. Daarbij loop ik nog met hypermesis gravidarum (overmatig overgeven) en kan daardoor gewoon niks meer. Ik ben pas 13 weken zwanger en in mei verhuizen we. Door alle stress en vermoeidheid ben ik depressief geworden (prenataledepressie) waardoor ik binnen kort naar de psychiater moet. Mijn dochter van 3 jaar wil ook allemaal leuke dingen doen maar dat gaat helaas niet niet nu en dat heb ik haar ook kunnen uitleggen. Ze lijkt het geloof ik wel redelijk te snappen gelukkig, maar leuk is anders..

  • Reageer Josan 4 april 2017 om 07:06

    Als je meerdere kinderen hebt, zal je altijd aandacht moeten verdelen. Dat begint al in de zwangerschap. Meestal door lichamelijke klachten. Als je niet op de grond kan zitten, maar wel op de bank of op een stoel aan tafel kan hij misschien de Duplo daar naar toe brengen. Of je creeert momentje die je wel samen kan hebben. Misschien lukt het wel of is het leuk om samen in bad te zitten. Of moet je het hebben van de voorleesmomentjes of samen een film kijken. Yep ook die irritante kinderfilmpjes, maar dit keer met meer enthousiasme en interesse. Succes met de komende weken en ook daarna weer met de balans vinden. Ook dan zul je nog wel momenten hebben waarop je druk bent met je dochter en je zoon even moet wachten.
    Josan onlangs geplaatst…Solliciteren als je zwanger bent, heeft wel zin!My Profile

  • Reageer Nicole 4 april 2017 om 07:18

    Ik had bekkeninstabiliteit bij Fay haar zwangerschap en voelde me elke dag weer schuldig tegenover m’n man. Ik zat hele dagen thuis maar kon niks doen in t huishouden. Na de bevalling kreeg ik de depressie waardoor ik me weer 2 jaar schuldig heb gevoeld tov m’n man en m’n kind. Want ik was ook een rot vrouw en moeder. Dus je gevoel herken ik enorm al is t niet dezelfde situatie geweest.
    Nicole onlangs geplaatst…Thermen Bussloo | HAPPY BIRTHDAY winweekMy Profile

  • Reageer Channa 4 april 2017 om 07:20

    Heel herkenbaar, ik kon op een gegeven moment door mijn bekken en het overgeven met moeite de kleine aangekleed beneden krijgen om te wachten tot hij naar de opvang kon. Voelt verschrikkelijk als je niet voor je kleine kan zorgen zoals je zou willen.
    Channa onlangs geplaatst…Wij gingen buiten de schoolvakanties om op vakantie…My Profile

  • Reageer Diana 4 april 2017 om 08:11

    Ah lieve Manon, ik vind het zó vervelend voor je dat je je zo voelt. Mijn 2e zwangerschap was geen pretje. Vanaf week 5 heb ik tot week 32 dagelijks vele keren moeten overgeven, continue pijn in mijn maag. Nu scheelt het dat L. toen al ruim 3 bijna 4 was. Toen ik hoogzwanger was, ging L. al naar school. Ik heb mij er ook geregeld rot door gevoeld. Hij was gewend aan een moeder die altijd met hem ‘onderweg’ was, we waren altijd samen allerlei dingen aan het ondernemen. Nu was dat opeens niet. Probeer samen dingen te doen die voor jou wel haalbaar zijn, al is het vanaf de bank. Zo deed ik dat ook met L. Liggend op de bank memory spelen, boekjes lezen, liedjes zingen of gewoon lekker samen knuffelen op de bank.

  • Reageer Lori (Mama's Jungle) 4 april 2017 om 08:35

    Ah ja!! Heel heel herkenbaar. Je moet jezelf echt vergeven daarin. kies dan bijv samen tv kijken op de bank of lekker in bed knuffelen en boekje lezen, vragen of hij met wat speelgoed bij jou komt spelen als je op de bank ligt ofzo. Het is maar tijdelijk. “Geen eerste kind is er door verpest” zei iemand tegen mij. Al had ik ook erg die schuldgevoelens. Nu is baby 4 mnd en we kunnen weer heerlijk leuke dingen doen met zijn alle. Komt echt goed
    Lori (Mama’s Jungle) onlangs geplaatst…Moeten jouw kinderen helpen in het huishouden?My Profile

  • Reageer Anneke 4 april 2017 om 08:43

    Ik herken het ook. Ik heb een prachtig zoontje van 7 en na een jarenlange ivf strijd eindelijk zwanger van ons 2de kindje. Van bij het begin had ik hele erge buikpijn en kon ik amper stappen. Mijn zoontje moest naar school gebracht worden alleen…niet door mij. Ik kon niet koken of hem in bad doen. Helemaal niets eigenlijk. En dan verlies ik ook nog het kindje in mijn buik op 10 weken. Dus ik heb op beide vlakken gefaald. Het gevoel een goede moeder te zijn is nog steeds niet terug. Dus ja, ik begrijp heel goed wat je bedoelt maar Nilo krijgt nog alle liefde en dat is eigenlijk het enigste wat kindjes nodig hebben. Dus je mag best trots zijn op jezelf! Xx

    • Reageer Manon 4 april 2017 om 10:24

      Oh wat een nachtmerrie 🙁 Heel veel sterkte en dankjewel voor je hele lieve berichtje!

      • Reageer Anneke 5 april 2017 om 14:35

        Dank je wel Manon!

  • Reageer Nicole 4 april 2017 om 09:04

    Straks als de baby er is, moet je ook je aandacht verdelen en dat begint nu al. Ik heb de tijd met ons zoontje tijdens de tweede zwangerschap gewoon wat aangepast dus idd dat ik op de bank bleef zitten tijdens een spel of activiteit. Ik heb mazzel ons zoontje vindt het prachtig om dingen te brengen dus ik had vaak alles op de bank uiteindelijk ;-))
    Nicole onlangs geplaatst…Au! Borstvoeding geven met vasospasmenMy Profile

  • Reageer eva 4 april 2017 om 10:42

    met tranen in de ogen lees ik je stukje… Zo herkenbaar, 18 weken zwanger van een 2e nu en ik heb nu al het gevoel dat ik niet meer 100% zijn mama kan zijn. In het begin door de vermoeidheid en het misselijk zijn, nu door de steken in mijn buik.
    Ik ben blij dat je het vernoemd, maar ik weet ook zeker dat Nilo bezorgd is maar jou nog steeds de beste mama vindt!

  • Reageer Sandra 4 april 2017 om 10:57

    Herkenbaar, ik ben nu 27 weken zwanger van de tweede en begin steeds meer last te krijgen van mijn bekken en buik. Ik probeer met mijn dochter van ruim 2,5 andere activiteiten te verzinnen ( knutselen, kleien, samen in bad gaan, bellen blazen vanaf een tuinstoel) Gelukkig geniet ze daar ook erg van. Probeer je niet te schuldig te voelen, om wat even niet lukt. Volgens mij zijn die kleintjes best flexibel wat dat betreft!

  • Reageer Joyce 4 april 2017 om 11:28

    Heftig hoor Manon! Ik had het gisteren voor het eerst, ik was zo ziek en het woordje ziekenhuis viel. Sofie was al de hele dag bij mijn moeder en Aron ging richting mijn schoonmoeder uit school. Voelde alsof ik enorm faalde dat ik niet voor mijn eigen kinderen kan zorgen tijdens deze zwangerschap.
    Joyce onlangs geplaatst…Moments of joy #14 – Druk!My Profile

  • Reageer Dees 4 april 2017 om 11:55

    Het is misschien niet wat je wil horen, maar je zal er ook straks niet meer helemaal voortdurend voor hem kunnen zijn. Als de baby geboren is zal zij ook aandacht en tijd van je vragen en zal Nilo regelmatig op zijn beurt moeten wachten, meer zichzelf moeten vermaken, iets niet gelijk kunnen krijgen of doen.

    • Reageer Manon 4 april 2017 om 12:12

      Oh nee maar dat is nu ook niet het geval! Hij kan prima even op z’n beurt wachten maar ik wíl met hem naar de speeltuin maar dat kan nu niet. Straks kán ik weer met ‘m naar de speeltuin etc…

  • Reageer Kim 4 april 2017 om 14:29

    He Manon
    Ik snap je helemaal
    Ik ben moeder van vier kids en voelde me bij elkaar zwanger schap weer schuldig
    De combinatie van hormonen en niks meer kunnen doet ook wat met je
    Maar straks komt alles goed en dat weet je ook wel ! Je kan je zoon niks mooiers geven als ze eigen zusje ! En O Manon wat zal je straks genieten als je ze samen ziet !
    Even opkrabbelen na de bevalling en op je gemak je draai vinden en je gaat die berg weer op hoor
    Veel sterkte nog met je laatste loodjes
    Gr kim

  • Reageer Laura 4 april 2017 om 14:36

    Ik heb bekkeninstabiliteit gehad en moest na de bevalling erg lang herstellen, waardoor ik ook heel lang het gevoel had dat ik geen optimale moeder was. Tips heb ik helaas niet, ik wilde alleen laten weten dat ik het herken (al zijn onze situaties net wat anders) en met je meeleef.

  • Reageer Sylvia1987 4 april 2017 om 15:43

    Zo herkenbaar! Nu 39+2 zwanger.. en heb een zoontje van 17 maanden! Bij mij extreme rugpijn en uitstraling.. ik ben helemaal op, elk klein dingetje is nu te snel te veel. En je wilt alles zo graag goed doen.. leuke mama zijn voor je kindje, thuis alles netjes en in orde houden! Je weet dat het allemaal wel goed gaat komen, maar dat maakt het niet minder verdrietig en zwaar! Ik voel me ook zo schuldig.. dat kleine mannetje dat rondloopt heeft nog zoveel zorg nodig!
    Maar we komen hier wel door.. nog een paar weekjes volhouden en dan hebben we een kleine baby in onze armen en kunnen we weer veel meer en zijn we dit zo weer vergeten! We houden vol!

  • Reageer Jodi - liefthuis 4 april 2017 om 18:32

    Goed dat je bij de fysio bent, vooral ook voor de periode na je zeangerschap. Bekkenpijn is zooo vervelend. Je wil idd niet zeuren maar het belemmert je in alles. Ik kan wel zeggen dat je en niet schuldig hoeft te voelen, omdat ik dat echt zo vind maar je gevoel zegt iets anders. Knuffel meis, ik weet zeker dat je een top moeder bent voor Nilo en je meisje
    Jodi – liefthuis onlangs geplaatst…Jongen of meisje…De bakerpraatjes en fabels vertellen…My Profile

  • Reageer Sophie87 8 april 2017 om 15:46

    Jeetje wat is dit herkenbaar! Tijdens mijn zwangerschap van mijn eerste zoontje ook ontzettend veel last gehad van bekkenpijn hierdoor ook in de ziektewet gekomen. Het herstel na de bevalling duurde lang en zwaar en eigenlijk is het nooit helemaal weggeweest. Daardoor maakte ik me heel veel zorgen toen ik van ons tweede zoontje zwanger raakte. En inderdaad weer na 10 week bekkenpijn. Waar ik in mijn eerste zwangerschap niet wilde toegeven en veel te lang door ben blijven werken en toch de huishouding ging doen heb ik nu complete rust genomen. Ok de verzorging van mijn zoontje ging wel door maar ik deed alles aangepast en probeerde het mezelf makkelijker te maken. Hem zelf laten klimmen en zittend afdrogen en zelf zijn billen optillen bij verschonen. Mijn zoontje is 2.5 en ik legde hem uit dat we samen moesten werken omdat het mama anders niet lukte. Hij begreep het en zei ook dagelijks ‘mama beetje auw’. Het schuldgevoel heb ik ook heel erg gehad en wij hebben ook veel hulp gehad van familie. Avonden lang heb ik gehuild en het voelde inderdaad als falen. Maar mijn tweede zoontje is nu precies 3 weken en het gaat GOED!!! Ik ben 3 weken verder en de marathon zit er eerst nog niet in maar ik kan lopen en de eerste keer dat ik mijn zoontje weer optilde was fantastisch. Hij gaf me gelijk een knuffel alsof hij het wist. Wat ik je mee wil geven is ga liggen en rust zoveel je kan. Ook tijdens de kraamweek en erna. Ga niet te veel traplopen en wees niet zo streng voor jezelf. Je hebt het al zwaar genoeg. Je lichaam maakt een mensje en de eindstreep is bijna in zicht! Zet hem op!

  • Reageer Zwangerschapsupdate: week 34 – Héél veel gas terug… | Little Wonder World 10 april 2017 om 06:01

    […] met m’n vriend en moest toen echt enorm huilen. Zoals ik vorige week al schreef in het “schuldgevoel tijdens mijn tweede zwangerschap“blogje kan dat lichamelijke me allemaal vrij weinig boeien. Maar dat gevoel wat ik heb naar […]

  • Reageer Anneleen 11 april 2017 om 15:19

    Oh Manon, wat ben je toch streng voor jezelf. Maar anderzijds zo mooi om te lezen vind ik, je wilt zo’n goede moeder zijn en wilt gewoonweg het allerbeste voor Nilo! Weet dat je een topmoeder bent, ook al kan je nu niet alles wat je eigenlijk wel allemaal wilt kunnen ! <3
    Anneleen onlangs geplaatst…Uit mijn winterslaapMy Profile

  • Reageer Mumlife RAW Tag – Het rauwe moederschap | Little Wonder World 3 mei 2017 om 06:00

    […] tijdens de laatste weken van m’n zwangerschap wel echt héél veel! Ik schreef er ook al eens een persoonlijk stukje […]

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge