Babypraat, Persoonlijk

Help m’n BFF is aan het bevallen #3

Toen Manon aan het bevallen was van Nilo heb ik een soortgelijk blogje getikt en ik besloot dit weer te doen. Want hoe leuk is het om later terug te lezen wat je deed en hoe je je voelde tijdens de bevalling van je beste vriendinnetje! Lezen jullie mee?

Zondag 20.52 uur – De hele dag appt Manon mij al berichtjes dat ze rare krampjes heeft die komen en gaan. Soms wegzuchten, soms niet. Ze weet niet goed wat ze ermee moet en belt naar aanleiding van een app in een appgroepje de verloskundige. De verloskundige zegt even langs te komen, spannend! Gaat het gebeuren?

Zondag 21.37 uur – Ik denk dat de verloskundige er is. Nog geen update… Zal ze ondanks de gekke krampen al verder zijn dan ze zelf denkt? Ik app m’n werk dat als het echt begonnen is, ik morgen waarschijnlijk een concentratieprobleem heb. Wat duurt wachten weer lang…

Zondag 21.55 uur – Twee cm ontsluiting maar het kan nog twee kanten op gaan.. Nog spannender, zet het door of niet? Alsof ik nu kan gaan slapen? Oh dit wordt helemaal niks haha. Ik ga toch proberen te slapen als Manon ook gaat slapen.

Maandag 6.45 uur – Ik word wakker en kijk gelijk op m’n telefoon, geen baby maar wel een appje. Ze heeft oke geslapen en nu wel echt weeën die zeer doen. Oh, ik ben zo benieuwd, zou het gaan doorzetten vandaag? Ik kleed mezelf aan en ondertussen kijk ik om de 5 seconden op mijn telefoon. Ik voel dit gaat een hele lange dag worden.

Maandag 8.17 uur – Ik rijd de parkeerplaats van het werk op en app nog wat met Manon. Ik merk dat ze stiller is en dat betekent: serious business. Pfoe, ik neem een kop koffie mee naar boven en start de computer op.

Maandag 9.29 uur – Een appje van Robert en ik zit meteen tegen het plafond. 4 cm ontsluiting! Wauw wat gaat het ineens snel. Ik zit als een kip zonder kop op m’n werk. Ben aan het rond springen en kan mij totaal niet concentreren. Ik loop naar mijn collega’s en loop weer terug. Ik bied 1000 keer mijn excuses aan voor mijn gedrag en ga weer achter mijn computer zitten. Ze appt dat ze naar het ziekenhuis gaat en vanmiddag heeft ze waarschijnlijk gewoon haar meisje. Oh no. Hoe kan ik nou werken, ben zo onrustig.


10.03 uur – Ze zijn in het ziekenhuis en ik ben in de war. God wat is dit wéér zenuwslopend. Ik probeer m’n best te doen op m’n werk maar jemig dat valt niet mee. Hoop zo dat het voorspoedig gaat! Ondertussen bekijk ik telkens mijn telefoon en blijf ik refreshen.

11.19 uur – Robert appt: 6 cm. Jezus wat gaat dit snel. Ik denk dat het er straks gewoon al is terwijl ik nog aan het werk ben! Ik kan helemaal niks meer en ben volledig het spoor bijster. Ik begin te rekenen en ja, het gaat gewoon bijna zoals bij de bevalling van Nilo. Wat een topwijf is het toch ook!

12.57  uur – Ik ben aan het lunchen. Het gaat goed en meer heb ik nog niet gehoord. Ik ben stil en zit alleen maar met m’n telefoon in m’n handen een broodje weg te schuiven. Hoop dat we snel meer horen, zo spannend weer dit. Mijn collega’s lachen wat, ik ben te stil voor mijn doen.

13.39  uur – 8 cm oh my god. Ik ren wat heen en weer, neem de telefoon op  mijn werk op en probeer me daarmee bezig te houden. Ik stort mij even volledig in de computer in de hoop dat ik wat afleiding krijg. Wat is dit lastig zeg.

14.33 uur – Pfoe wat een spanning. We horen niks en ben alleen maar aan het nadenken. Zou ze het nog hendelen? Gaat het goed? Kan ze het goed opvangen? Natuurlijk Bieb! Manon kan dat! Pijn ja, maar ze wilde graag zonder pijnbestrijding en ik hoop zo dat dat goed gaat. Duimen!

16.11 uur – Ik ga helemaal stuk van de zenuwen, het lijkt wel alsof ik eindexamen ga doen. Ik ben kanonnen zenuwachtig en zit constant in een appgroepje te hyperen. Ik weet dat we bij Nilo na de 8 cm ook niks meer hoorden, dus ik weet wat het betekent… En toch blijf het door mijn hoofd spoken. Duimen dat alles goed gaat en dat er geen gekke dingen gebeuren.

16.58 uur – Mijn concentratie is heel erg ver gedaald en ik besluit de computer af te sluiten. Klaar voor vandaag. Ik loop de deur uit en zet het geluid van mijn telefoon op standje 1000. Tijdens het rijden naar huis zie ik wat berichtjes binnenkomen maar nog niet het berichtje waar ik op hoopte.

17.28 uur – Waaaaaaaah de telefoon gaat. Mijn hart slaat op hol. Ik rijd bij Duiven en kan dus niet zomaar de weg af. Ik gooi mijn telefoon op luidspreker, knal hem op mijn schoot en roep heel hard: Woehoeeeeh MANOOOOOOON!! “Ze is er”! “Jaaaaaaaaa waaaaauw”, Ik kraam alleen maar woorden als wauw, jaa,joehoe uit. Ik kan geen zinnig woord uitspreken maar ik geloof dat ze doorheeft dat ik het geweldig vind en dat ik trots ben op haar!

17.31 uur – Ik hang op, ben beduusd en tegelijkertijd opgelucht. Gelukkig, ze is er en precies zoals Manon het wilde.

Eindelijk.. m’n vriendinnetje is weer mama geworden van een prachtige dochter.

Welkom lieve Loa

Vorige blog Volgende blog

Ook leuk om te lezen!

12 reacties

  • Reageer Nicole 12 mei 2017 om 06:53

    Zo mooi om jouw ervaring te lezen. En heel mooi dat jullie elkaar hebben en dit zo delen ❤️
    Nicole onlangs geplaatst…Zwangerschap | week 36 – groeiechoMy Profile

    • Reageer Monique 12 mei 2017 om 08:47

      Wat schrijf je mooi meis, geweldig om je ervaring te mogen meevoelen. En gefeleciteerd met kleine Loa. 🌸

  • Reageer Nicole 12 mei 2017 om 07:41

    Wat lief dat jullie zo met elkaar meeleven!!
    Nicole onlangs geplaatst…Waar was ik nou in hemelsnaam zo druk mee? – 9 Redenen waarom een tweede kindje een verademing isMy Profile

  • Reageer Joyce 12 mei 2017 om 07:52

    Zo mooi om het vanuit jou beleving te lezen! Vorig jaar mocht ik ervaren hoe het is als ene van je beste vriendinnen aan het bevallen is en snap je gevoel heel goed!

  • Reageer Leonie 12 mei 2017 om 08:30

    Wauw, kippenvel tijdens ’t lezen. De liefde voor je vriendin spat van het scherm af.
    Leonie onlangs geplaatst…Het ritme van: Lucas & IrisMy Profile

  • Reageer Lisette 12 mei 2017 om 09:09

    Leuk om het zo op deze manier te lezen hoe jij hebt ervaren.
    Lisette onlangs geplaatst…Nationale Molendagen 2017!My Profile

  • Reageer Charlotte 12 mei 2017 om 09:27

    Wat leuk dat je dit zo hebt bijgehouden!

  • Reageer Michelle 12 mei 2017 om 09:48

    Zo leuk om te kunnen lezen hoe jij het ervaren hebt! Toen ik beviel van Morris was mijn beste vriendin ook de enige die dat wist. Was erg bijzonder om dat samen te kunnen delen.
    Michelle onlangs geplaatst…MORRIS’ VERJAARDAGSFEESTJEMy Profile

  • Reageer Jodi - liefthuis 12 mei 2017 om 10:24

    Heerlijk weer om te lezen…heel bijzonder. Ik heb het nu ook al een paar keer meegemaakt bij vriendinnen en het blijft zenuwslopend.
    Jodi – liefthuis onlangs geplaatst…PLOG: Onze vakantie op Ibiza, met dreumes…My Profile

  • Reageer Anneleen 12 mei 2017 om 17:49

    Super mooi geschreven, Bibian! Ik krijg hier zelfs een beetje kippenvel van! 🙂
    Anneleen onlangs geplaatst…Uit mijn winterslaapMy Profile

  • Reageer simpel, met een snufje liefde 12 mei 2017 om 18:02

    Wat mooi geschreven en zo leuk om te lezen!
    simpel, met een snufje liefde onlangs geplaatst…De week met een snufje liefde #6My Profile

  • Reageer lianne 13 mei 2017 om 21:45

    echt super mooi geschreven ik vond het echt leuk om te lezen en jou ervaringen mee te lezen hoe het bij jou is gegaan met het wachten tot dat je vriendin is bevallen en je daar niet bij kan zijn.

    xxxxxxxx lianne

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge