Moeder zijn, Persoonlijk, Zwanger

Mijn tweede bevallingsverhaal

Ik wist eerst niet goed of ik mijn bevallingsverhaal wilde delen maar vind het uiteindelijk toch wel leuk om te vertellen. Nilo’s bevalling heb ik altijd als “fijn” ervaren, ondanks het laatste stukje toch wel medisch werd aangezien hij echt geboren moest worden vanwege het zuurstofgehalte. Ik kreeg hierdoor de laatste minuten echt een leger aan personeel aan m’n bed, een verdoving, knip, vacuum en alles wat daarbij hoort. Dit alles viel me heel erg mee toentertijd maar er was een moment tijdens de bevalling van Loa dat juist dát stukje van Nilo’s bevalling me erg overviel en waardoor ik heel bang werd. Ik sprak erover met mijn verloskundige, die een paar dagen later op bezoek kwam en ik kreeg het besef dat dat me dus niet in de koude kleren in gaan zitten achteraf gezien. Nouja goed, daar gaat het nu niet over… We spoelen even terug naar zaterdag 6 mei 2017.

Zaterdag 6 mei 2017 – 39 weken zwanger
Zaterdagmiddag waren we de hele middag op visite bij mijn zusje en haar vriend, want hij was die dag jarig. ’s Avonds gingen we gewoon naar bed en rond 3:00u werd ik wakker met krampen. Ik heb een uur wakker gelegen en om 4:00u vond ik dat het best wel regelmatig kwam dus pakte ik de timer erbij op m’n telefoon. Er zat totaal geen regelmaat in maar om 5:00u moest ik ze toch wel “wegademen”. Ik maakte mijn vriend wakker en vanaf toen werden de krampen/weeën steeds iets pijnlijker (geen pijnpijn maar gewoon dat je het meer voelt), ook kwamen ze zo om de 6-8 minuten dus we dachten rond 6:00u dat het echt begonnen was! Nilo werd rond 6 uur wakker en vanaf toen namen de krampen/weeën ook weer af… Bummer 🙁 Ik stuurde mijn vriend om 8:00u gewoon naar voetbal toe want ik voelde dat het toch niks zou worden meer. Ik belde mijn moeder of ze bij me wilde komen want ik was dus wel doodmoe en de hele ochtend met Nilo in de weer in combinatie met dat gehandicapte zwangere lichaam van me zag ik echt niet zitten.

Zondag 7 mei 2017 – 39+1 weken zwanger
Nou goed, de hele dag had ik dus losse krampjes hier en daar, zo’n 2-3 keer per uur. Niks bijzonders maar er was wel wat gaande, dat voelde ik. Rond een uur of 16:00u begonnen diezelfde krampen van die nacht weer en die bleven maar komen en gaan. Wederom werden ze steeds “gevoeliger” en rond 20:30u besloten we -op aandringen van vriendinnen- de verloskundige te bellen om gewoon even te kijken hoe het ervoor stond. De verloskundige (die ik nog nooit gezien had in de praktijk omdat we altijd op woensdag een afspraak hadden) kwam rond 21:00u en voelde hoe het er voor stond. Ik had zo’n 1,5-2 cm ontsluiting. Ze vertelde dat het nog twee kanten op kon gaan: of dit was het begin of het zou weer afzwakken. We moesten de nacht even afwachten en in de ochtend sowieso even bellen. We gingen weer rond 22:00u naar bed en ook al had ik lichte (voor)weeën, ik was zó moe dat ik in slaap viel. Ik werd wel een aantal keer wakker met buikkrampen maar op de een of andere manier kon ik ze negeren.

Maandag 8 mei 2017 – 39+2 weken zwanger
Ik werd die ochtend rond een uur of 5 wakker met wéér dezelfde krampen. Ik had nu wel echt genoeg van die neppe krampen, valse alarmen en zag het alweer zitten dat het wéér niks zou worden. We timeden voor “de lol” deze krampen en ze kwamen toch best wel regelmatig. Ik moest toch de verloskundige bellen om te vertellen hoe het ervoor stond dus ik deed dat. Ik kreeg dezelfde verloskundige aan de lijn van de avond ervoor en ze zei: aangezien je toch al ontsluiting hebt, je goed geslapen hebt, kan ik je zo wel gaan strippen om net dat extra duwtje te geven. Ik zag daar wel tegenop maarja, pijn doet bevallen toch wel haha.
Het was maandag en die dag gaat Nilo vaak naar z’n opa en oma. Ik gaf zijn “vluchttasje” ook mee, zodat hij daar ook zou kunnen logeren als het nodig zou zijn. Mijn vriend bracht hem gauw weg en ik rommelde thuis nog wat aan, kleedde me om, deed een beetje make-up op (ja, je moet wat) en pakte wat laatste spulletjes terwijl ik wachtte op de verloskundige en weetjes aan het opvangen was tussendoor.

Mijn vriend kwam terug en even later ook de verloskundige. Ze zag dat de weeën krachtiger waren dan de avond ervoor en na wat voelwerk bleek ik op 4 centimeter te zitten. Strippen was niet nodig want de bevalling was helemaal uit zichzelf op gang gekomen! YES! This is it dacht ik. Ze zei: “laten we maar meteen naar het ziekenhuis gaan, of niet?” Ik dook de auto in en daar gingen we dan. Tussen de weeën door voelde ik me op en top en de autorit van 20 minuten ging ook helemaal prima. We gingen via de spoedeisende hulp naar binnen en eenmaal in het ziekenhuis kwamen de weeën ineens heel snel. Zitten was echt niet prettig en ik wilde zelf lopen. Ik duwde dus zelf een lege rolstoel door de gangen en hing af en toe even het een en ander weg te zuchten om daarna het wandelingetje richting de verloskamers voort te zetten. In de gang kwamen we al onze fotograaf tegen dus die was in ieder geval op tijd! We kwamen rond 10:00u aan in kamer 9 in Rijnstate Arnhem (dezelfde verloskamer als Nilo!!!) en daar spendeerden we zo’n half uurtje wandelend, hangend en tussen de weeën door kletsten we gewoon met z’n vieren (ik, mijn vriend, de verloskundige en de fotograaf).

Tot 10 centimeter in bad – Bovenstaande foto (6-7 cm ontsluiting) stuurden we naar vrienden en familie die wisten dat we in het ziekenhuis waren hahaha
Mijn vriend en de verloskundige vroegen allebei of ik niet lekker in bad wilde liggen omdat dat bij Nilo ook zo fijn was. Ik vond het een goed idee want ik voelde me een beetje rusteloos. Ik wist niet goed wat ik tussen de weeën door moest doen want ik voelde me gewoon prima dus liep ik maar een beetje verloren rond in de kamer haha. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging lekker in bad liggen en dit was fijn. Ondertussen werd regelmatig het hartje van de baby gecheckt (gewoon onder water met de doppler in bad) en om 11:15u had ik al 6 cm ontsluiting, dit gaat lekker. We waren tussen de weeën door aan het kletsen en dit voelde heel relaxed aan allemaal. Om 13:30u zat ik op de 8 centimeter ontsluiting en vanaf toen werden de weeën toch wel wat heftiger. Ze kwamen sneller achter elkaar, waren pijnlijker en lastiger op te vangen. Maar zolang ik goed door bleef ademen, goed uitademende, mijn vriends vingers fijnkneep raakte ik niet in paniek. De verloskundige zei me dat ik prima in bad mocht bevallen en aangezien ik prima lag, leek het me wel “leuk” om te doen.

Het hoofdje van de baby was nog steeds niet helemaal ingedaald en ook waren mijn vliezen nog in tact. De verloskundige had al gevraagd met 6 centimeter of ze m’n vliezen moest breken maar ik wilde dat nog niet toen. Nu zat ik op 8 cm en de baby had echt nog heel veel vruchtwater dus ze had nog niet echt de behoefte om gaan in te dalen… Ik zei dat ze m’n vliezen maar moest breken want zo zou het hoofdje vanzelf naar beneden gaan. Nou, rond die 8 cm brak ze dus m’n vliezen (nog steeds in de badkuip) en dat was gelukkig heel mooi helder, hier voelde ik verder ook weinig van trouwens. Ik spiekte even in bad om te kijken of ik iets kon zien maar het was gewoon allemaal doorzichtig en niet bloederig haha.

Persen…
Vanaf toen ging het ook wel snel. Ik voelde een kleine persdrang opkomen en hierbij raakte ik een klein beetje half in paniek. This is it. Ik lag nog steeds comfortabel in bad en ik mocht een klein beetje meepersen al. Nu begon het echt wel heel, heel, heel veel pijn te doen en ik heb m’n vriend helemaal blauwe handen geknepen. Ik moest m’n benen goed optrekken om ruimte te maken maar dat lukte me niet goed in bad dus wilde de verloskundige me toch wel graag uit bad hebben. Er kwam ondertussen nog een verpleegster bij om te helpen bij het persen (wat ik heel fijn vond) en de verloskundige en zij hebben me uit bad kunnen halen (de hel met persweeën). Ze hadden een baarkruk klaargezet maar toen ik halverwege de grond was, voelde ik dat ‘m dit niet ging worden. Ik raakte een beetje in paniek want ik wist niet goed meer waar ik het zoeken moest. Een tweede “poep” je er toch met 3 persweeën uit? Niet dat ik daar vanuit ging, integendeel, maar fuck zeg, waarom al dik een half uur aan de gang?

Ze vroegen aan me hoe ik verder wilde en ik wilde op handen en knieën. Ze deden het bed omlaag en zo heb ik een hele poos gehangen op kussens en op het bed. Ondertussen waren we al weer een uur bezig met persen, dus mensen: geloof niet in “de tweede poep je er zo uit”, niet altijd dus. Ik kón niet meer, ik wilde niet meer en kreeg dus flashbacks naar Nilo’s geboorte. Ik werd bang, best wel heel bang en ondertussen waren die persweeën echt niet leuk meer. Deze houding was het ook niet voor mij en mijn verloskundige zei dat ze me nu op m’n rug wilde hebben zodat ik m’n benen goed op kon trekken om écht goed ruimte te maken…

Paniek in de tent
Eenmaal op m’n rug moest ik m’n benen dus helemaal naar me toe trekken (hoe dan, ik kan dat echt niet hoor?) en ik mocht m’n voeten in de zij van de verloskundige en de verpleegster zetten. Weer wat persweeën verder was ze er nog steeds niet… Ik perste heel goed, aldus de verloskundige, dus dat was het probleem niet. Ze voelde aan m’n buik en ze zei dat m’n blaas wat vol zat waardoor dat in de weg zat. Ze zei dat ze me een katheter ging geven en toen raakte ik dus écht in paniek. Waarom? Dat weet ik niet maar ik heb/had ZO’N afkeur tegen een katheter. Dat hoort niet, ik wilde niet, zei (riep…) in m’n paniekerigheid naar de verloskundige: “nee, nee, nee niet doen, ik wil het niet, nee”. Maar zoals een goede verloskundige doet, bleef ze enorm rustig, legde ze uit dat de tijd nu wel begon te dringen en dat de baby er nu wel uit moest komen. Weer die gedachtes van Nilo’s bevalling en de angst van die katheter (doet dat pijn?)… Ze brachten dus een katheter in en waren helemaal verbaasd hoeveel eruit kwam. Zo’n 700 cc zat er in mijn blaas wat er niet uit kwam van zichzelf. Geen wonder dat ze er niet door kon want er was gewoon een blokkade in de weg.

Daar is ze dan!
Ik perste nog wat en ze zag dat het hoofdje zakte, YES. Na een minuut of 80 persen zei ze dat ik nu alles op alles moest zetten want anders moest er een gynaecoloog aan te pas komen (je mag maar 90 minuten persen ofzoiets?) en dit was voor mij blijkbaar net dat zetje in de rug. Ik perste alsof m’n leven er vanaf hing en ik voelde haar komen. Al die tijd was haar hartje enorm krachtig aan het kloppen en was ze sterk genoeg om het zelf te doen! Toen het hoofdje stond dacht ik dat ik gek werd hahaha maar al gauw kwam de laatste perswee en was ze eindelijk, na 86 minuten persen, geboren om 16:13u.

Terwijl ze op mijn borst lag, begon ik te huilen, zo blij dat het over was. Zo trots op mezelf dat ik het helemaal op eigen kracht gedaan heb. Zo blij dat ze er was. Ontlading van de angst die ik voelde tijdens de laatste 2 uur… Ze hapte al snel aan en zo hebben we samen ruim een uur in onze goorheid gelegen. De placenta kwam en was dik in orde, ik werd gehecht (minimale scheurtjes),  we belden onze families, stuurden wat appjes, Loa werd gewogen etc, we kregen wat te eten en wat te drinken, ik kreeg nog een anti-D spuit en daarna heb ik de lekkerste douche van m’n leven gehad. Rond 19:30u werden we “ontslagen” uit het ziekenhuis en reden we met héél veel trots weer naar huis. Op naar een nieuw avontuur. Met z’n viertjes ♥

Al met al kijk ik nu, twee weken later, terug op een hele goede bevalling. Vooral het eerste deel tot het persen. Die laatste twee uur vind ik nu nog steeds wel heel heftig als ik daaraan terugdenk en de eerste paar dagen na de bevalling heb ik ook best wat traantjes gelaten daarom en kon ik niet slapen want als ik m’n ogen dicht deed kreeg ik flarden ervan terug. Gewoon omdat ik dus zo bang geweest ben en ik zoveel paniek had. Maar goed, dat slijt met de dag en ik kan met recht trots terugkijken en 90% van de bevalling was gewoon “fijn”. Mede dankzij mijn lieve vriend, de beste verloskundige en verpleegsters van ziekenhuis Rijnstate Arnhem.

Vorige blog Volgende blog

Ook leuk om te lezen!

15 reacties

  • Reageer Nicole 22 mei 2017 om 06:54

    Oke wauw.. ik weet niet of ik dit nu had moeten lezen want om een of andere reden voelde ik je paniek door de woorden heen. Maar wat mag je trots zijn zeg!! Ik ben het in ieder geval.. Kanjer!
    Nicole onlangs geplaatst…Zwangerschapsshoot met het gezin!My Profile

  • Reageer Lisette 22 mei 2017 om 07:06

    Jeetje wat een verhaal, supergoed gedaan zeg!!!
    Lisette onlangs geplaatst…Waarom kinderen ineens met vijf vingers typen? Door de fidget spinner!My Profile

  • Reageer Channa 22 mei 2017 om 07:08

    Wauw, 86 minten persen jeetje! Snap dat je ook in paniek raakte, maar wat fijn dat het uiteindelijk zo goed is gegaan!
    Channa onlangs geplaatst…Mama, echt? De nieuwe waarom-fase!My Profile

  • Reageer Joyce 22 mei 2017 om 08:03

    Wat fijn dat je er zo’n goed gevoel bij hebt! En wauw zo lang persen! Gelukkig kon je de bevalling afmaken met de verloskundige 🙂

  • Reageer Leonie 22 mei 2017 om 08:09

    Wauw, blijft prachtig om te lezen… brengt me weer terug naar mijn bevalling. Wat fijn dat je goed terug kan kijken! Ik had 60min geperst.. pff! Mooi verhaal, bedankt voor t delen.
    Leonie onlangs geplaatst…De Baby TagMy Profile

  • Reageer Renee 22 mei 2017 om 08:51

    Wow, Manon! Wat een mooi, heftig en intens verhaal. Super goed gedaan joh. En ook dat je zelf aangaf je vliezen nog niet te willen laten breken. Heftig dat je zo lang hebt moeten persen ook! Maar gelukkig is alles goed gegaan.

  • Reageer Iris 22 mei 2017 om 08:52

    Wat mooi geschreven en wat heb je het knap gedaan! Ik kan me je paniek heel goed voorstellen, zeker als je ook terug dacht aan de bevalling van Nilo. Bevallen is gewoon een enorm heftig iets! Je mag heel trots zijn dat je het helemaal op eigen kracht hebt gedaan! Nu lekker genieten met z’n vieren!

  • Reageer Michelle 22 mei 2017 om 09:37

    Wat een heftig maar mooi verhaal! Volle bak flashbacks naar mijn bevalling weer. Kan me goed voorstellen dat je bang was voor herhaling van de vorige keer goed. Je weet gewoon niet hoe het gaat, zo’n tweede keer, en de verhalen over een tweede in twee persweeën kennen we allemaal; alsof dat dan de norm is. Je hebt het geweldig gedaan en een prachtige dochter op de wereld gezet. Geniet van elkaar!
    Michelle onlangs geplaatst…PLOG117: NIEUWE TELEFOONMy Profile

  • Reageer Nicole 22 mei 2017 om 09:44

    Jeetje zo lang persen, arme jij!!! Fijn dat het verder allemaal goed is gegaan. Moest wel lachen om die foto die jullie nog gestuurd hadden haha.
    Nicole onlangs geplaatst…Recept: Maaltijdsalade met zoete aardappel, geitenkaas en ontbijtspekMy Profile

  • Reageer Lynn 22 mei 2017 om 10:04

    Wat een mooie bevalling. En wat heb je het knap gedaan, helemaal op eigen kracht. Daar mag je inderdaad heel trots op zijn! Ik “poepte” mijn tweede kind er wel zo uit, maar dat is voor iedereen anders. En wie had nou gedacht dat een volle blaas in de weg kon zitten? Ik niet hoor. Heel veel geluk met z’n viertjes.

  • Reageer Jodi - liefthuis 22 mei 2017 om 20:13

    Wooow die ontsluitingsweeen van jou heb je wel echt top gedaan. Heel mooi om te lezen hoor. Zo relaxed. Je onrust tijdens dat lange persen snap ik volledig. Ik heb 1,5 uur geperst en voelde heel lang dat t allemaal niks uit zou maken wat ik deed. Na veel moeite toch gelukt, onze spruit was ook niet volledig ingedaald. Heel heftig vond ik die 1,5 uur. Maaar het is je gelukt Meis, twee prachtige kinderen en helemaal op eigen kracht. Mega knap
    Jodi – liefthuis onlangs geplaatst…Bumpdate week 21 & 22: lichaam loopt achter, nesteldrang en de verbouwing…My Profile

  • Reageer Sylvie 22 mei 2017 om 21:21

    Wat heb je mooi en levendig geschreven! Ik herinner me ineens hoe persweeën voelen, en dat vergeet je toch eigenlijk rap.. Heel heftig dat je er zoveel hebt gehad, ik riep na de eerste al “hoeveel nog?!” haha. Maar het is je toch maar zonder noodingrepen gelukt! Heel knap en fijn! En nu volle bak genieten van het wennen aan elkaar.

  • Reageer Dina 23 mei 2017 om 11:44

    Oeh jeetje, voelde helemaal de paniek bij het lezen van het stukje over de katheter (terwijl ik er geen ervaring mee heb of zo, maar dat lijkt me eng). Heel mooi stukje om te lezen! <3
    Dina onlangs geplaatst…Met DinaMy Profile

  • Reageer Shifra 23 mei 2017 om 11:46

    Wat moi geschreven. Ik leef tijdens je verhaal helemaal mee en wist niet hoe snel ik door de zinnen wilde lezen. Heel knap gedaan!! En dat je zolang moest persen… 🙁 Ah gosh. Dacht je niet, hadden ze niet even eerder mijn blaas kunnen checken? !!! Haha.
    Ik krijg het er stiekem ook wel een beetje benauwd van/zenuwachtig als ik alles lees (“AAAH, IK MOET NOG!!”)

  • Reageer Anneleen 27 mei 2017 om 21:00

    Wauw Manon, mooi geschreven! Fijn dat de bevalling je over het algemeen toch wel goed is meegevallen! En ik heb ook altijd heel veel respect voor verplegers, verloskundigen, … Die doen knap werk! 🙂
    Anneleen onlangs geplaatst…Uit mijn winterslaapMy Profile

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge